10 minuten

Ik blijf het proberen, 10 minuten dagelijks helemaal nergens aan denken, enkel in- en uitademen, en dat is verrekte knap lastig. Er blijft vanalles passeren. Werken ging gelukkig nog redelijk vandaag, de Bel80-box is opgehaald, dus allez ja het gaat wel. En toch, de onrust. Had daarnet een ingeving: als ik nu eens een metronoom aanschaf en die op een niet al te snel ritme laat tikken, zou ik dan vanzelf rustiger worden?

Ook: ik heb geen geschiedenis. Ik begin pas ergens in de puberteit of zo, alles daarvoor is weg. Geen foto's van mezelf als kind, lastig om dat jochie te herontdekken dan, zo zonder visuele pointers. Het zou helpen mochten die dia's eens ontwikkeld geraken en in een foto-album gestopt worden, in plaats van ergens stof te vergaren. Ik zou tenminste iet of wat geworteld kunnen raken en me minder ontheemd, gestrand of op drift geslagen voelen.

Ook: les je-ne-sais-quoi, quoi.

Ignorance is bliss... or is it?

Nieuws uit de fabriek

Zaterdag maar 'ns vroeg gaan slapen. Zondag vrij vroeg op, en om 9.40 op de bus richting London. Gezellige bende, hier en daar een stofzuiger. Minimaltechno op de achtergrond. Voorspoedige reis, ook voor zij die in Calais geen identiteitsbewijs konden voorleggen - die passeerden gewoon de controle niet en maakten een wandelingetje. Waterdicht dus :-D. Op de boot geen noemenswaardige incidenten, vrij lang staan ruiken in de parfumwinkel, ik wou eens wat anders en gevonden ook. De chauffeur was een ander paar mouwen, geen weg kennen is vrij uniek... Toch in Londen geraakt, gedropt in Camden Town, beetje geshopt (een hooded sweatshirt van wat ik later vernam Thundercats, en een hempie dat niet zal misstaan de volgende editie van Koninginnedag, of ergens tussen een legioen oranje tijdens het WK). Lekker gegeten daar, anders zou het weer standaardburger in de Mac worden, en daar pas ik liever voor. Zo geschiedde inderdaad. Wat sfeer opbouwen in de Bünker, waar opeens een meid vroeg of ik een hoofd- en schoudermassage wou. En waarom zou je dat willen doen (want gratis bestaat niet, Steve). Om je los te maken voor het feest, achteraf geef je wat je't waard vond. Nou, vooruit dan maar, en een tiental minuten werd ik getrakteerd op een vrij "electrifying" rub 'n' squeeze. Erg lekker, wat wellicht te zien is op het kiekje dat gemaakt werd terwijl ik breed genietend m'n bril en cocktail (ook erg lekker) aan het vasthouden was toen ze me masseerde.
Twee cocktails later de metro op richting Fabric, daar moest ik onder een andere naam binnen (iemand had gecancelled, maar de gastenlijsten worden niet meer aangepast), en gelukkig viel de "concession" die naam toe (binnen aan halve prijs). Scheelt weer een drankje, en dat zou nodig zijn want ik had me voorgenomen me niet te buiten te gaan aan chemische addenda.
De set van Tobi Neuman was erg te genieten, en wie hem kent en 'm hier in België nog een setje wil horen draaien: check de after-party in oktober na I Love Techno... Hij werd in Fabric zowat geboekt. U las 't hier eerst!




Dansen was bij wijlen erg lastig wegens het hoog haring-in-ton-gehalte, maar dat kon de pret niet drukken want het volk was aardig en makkelijk voor een praatje te porren, als ze al niet zelf begonnen. Velen vinden het 'n raar concept om enkel voor Fabric een retourtje London te ondergaan, maar niet iedereen heeft de luxe een club niet veraf te hebben waar wekelijks grote namen draaien. Het labyrinth-achtige gebouw speelde me ook nu weer parten, ik kwam wel in de tech-house zaal maar ik vond de weg niet terug (en nee, ik was niet dronken noch high). Gelukkig konden we ons een beetje groeperen, beetje socializen met mensen uit onze groep en een feestje bouwen, dus dat verliep prima. Veel lui uit de buurt van Kortrijk, die net als ik het ennui ontvluchten.
De set van Ricardo Villalobos was niet het saaie klik-klak zoals ik wel eens gehoord heb, maar vrij stevige techno waar de voetjes gewillig van opveerden. Ondertussen was ons 2-nachten-niet-geslapen-en-de-hele-dag-speed-daarna-pilletje-slachtoffer weer op de been, gereinigd als ze was zo zonder maaginhoud.
Helaas, vrij nuchter en dus volledig bij zinnen kreeg ik rond kwart over zes het bezoek van de man met de hamer, maar na een halfuur space in de zetel toch de moed weer bijeengeraapt, een red bull gedronken, en nog was geshaket. Een uurtje later afgetaaid richting bus. Bij het buitenkomen staan tig chauffeurs naarstig te hengelen, of we geen taxi of bus willen. Na een "we have our own bus" uiteindelijk een praatje gemaakt met een vriendelijke zwarte chauffeur, sigaretje aangeboden maar hij rookte niet, erg rieleks allemaal. De bus op, waar mijn heenrijplaats helaas al ingenomen was door een lomperik die niet herkende dat daar iemand zat, ondanks duidelijke tekenen van bewoning. Soit, elders plaatsgenomen, niet kunnen slapen wegens streekgenoten die klein beetje happy waren en onnozel deden, dus dan maar die fles whisky gedrieën opgemaakt. Helemaal achteraan zat een GHB-slachtoffer een beetje ongecontroleerd te braken en spastisch te doen, dat brengt toch ook een beetje sfeer op de bus (ahem). Vrij brak thuis, weinig geslapen (uurtje of twee), daarna nog 'ns Reflex in en weer naar huis. Er was een volksfeest aan de gang met werkelijk een té slechte band, die helaas live "Heb je even voor mij" en ander fraais de ether in stuurden. Raar dat mijn buren-met-aversie-voor-lawaai hiervoor niet belden naar de plissie. Ze zullen wel geen smaak hebben ;-)

Goed nieuws per SMS

"Geen zin in londen voor de voer niks?". Dat betekent dat ik de bus op kan, beetje rondbanjeren Londen, Fabric in, vet feesten, en terug. Heen za 9.40, thuis zo 14.00. Aangezien ik de laatste tijd vooral trieste gekkigheid binnenin meegemaakt heb, vond ik dit een uitstekende gelegenheid om de balans richting FUN te doen doorslaan. Dus dat was op een halve seconde beslist.
Gisteren/vandaag Bram en Ais op bezoek, potten gepakt in Bar Oscar en Metropole, sommigen grepen vandaag vertwijfeld naar bruistabletjes (wegens gebrek aan training ongetwijfeld). Ik moest nog op gesprek (actie hoofd opruimen), zij zouden vertrekken richting Brugge maar het weer was niet echt een opsteker. Geen tien minuten later belde Bram al dat ze zouden blijven en een cafétje doen, en Bram zou nog koken! Dus weer een excellente maaltijd gehad vandaag, nét iets meer Bram en Ais, dus gaat de goede kant op. En dan nog een buitenkansje om eens flink de beentjes te strekken, daar ga je vanzelf zin in krijgen (dat komt uit het hart, niet uit het hoofd, leerde ik vandaag. Ik denk dat ik qua hart een dieseltje heb dat te lang buiten in de kou heeft gestaan).
Later meer over Fabric.

O vrolijkheid

Ik hoop oprecht dat er GEEN leven is na de dood. Is zo al een onnozele oefening genoeg, het mag gedaan zijn. Ik kijk er al naar uit, de opneming in het Niets, het volstrekt stilstaan, de stilte in mijn hoofd. Geen nood, ik hoef niet dood, ik ben het al geruime tijd. Op tijd douchen volstaat om de lijkgeur af te wenden.
Denk even mee: je krijgt het leven (niemand vraagt erom), het teruggeven wordt algemeen gezien als loserachtig of moreel verwerpelijk. Je moet dus wel. 't Is met andere woorden een opdracht. Nét waar ik een gruwelijke hekel aan heb: een loze oefening.
We leven in een tijd van hebben, en al wat ik wil is louter Zijn. Niet hier echter...

opstelletje van toen ik 17 was...

'BIER EN BARMHARTIGHEID KOMEN SAMEN'

ACUTE METALMORFOSE

Half negen. Snelle, opzwepende muziek van één van betere speed-metal-bands sijpelt mijn oren binnen. Ik word wakker en strompel de trap af. Slaapoogjes en een houten hoofd zijn nefaste invloeden op je humeur, vooral 's ochtends als je je niet meer kan herinneren wat je die fameuze kater opleverde. Die laatste cola misschien? Of zou het dan toch aan die resem biertjes ervoor liggen? In ieder geval stroomde de drank door mijn keel, dus is het geheel mijn fout. Nou ja, zo erg zal het niet zijn. Een kop hete melk met honing zal me wel een beetje opkikkeren. Hopelijk.

Tien uur. Een stapel huiswerk gaapt me verveeld aan. Ik gaap verveeld terug. Lang leve het weekend! Mijn houten kop weegt nu nog zwaarder door. Het lijkt verdorie wel metaal! Het hout werd veroorzaakt door het bier, het metaal door de extreem harde klanken die gisteren op die fantastische fuif mijn oren binnendrongen. Dat is tenminste mijn hypothese. Had ik maar neit vlak voor die enorme klankkasten moeten staan. Ik wilde per se stagediven. Dat is mijn hobby; muziek beluisteren, meeleven en dus headbangen en stagediven naar hartelust. Zinloos, hoor ik iemand denken. Moet ontspanning dan zinvol zijn? Het stagediven geeft je een kick, zonder chemische preparaten zoals XTC en dergelijke. Gevaarlijk is het ook niet, tenminste als het publiek fair genoeg is om je op te vangen. Meestal gebeurt dat wel. Vechten? Ook dat wordt vermeden, hoewel de bekakte burgerij daar waarschijnlijk anders over denkt. Lang haar en lederen jekkers opgeteld bij een portie jongelui geeft ruzie, het klassieke optelsommetje. Een verkeerde opvatting die helaas nog klakkeloos aanvaard wordt door bepaalde groepen mensen: ouders (ouders opvoeden blijft lastig), bejaarden ("de jeugd van heden"), enz. Wat er ook van zij, muziek beleven en beluisteren is mijn hobby, als het maar een genre is dat eindigt op -rock,

-metal of -core.

Half een 's middags. Daarnet dacht ik een metaalachtige glans te zien op mijn huid. Er is stront aan de knikker, denk ik bij mezelf. Mijn stem heeft iets mee van een sampler. Een heel goed nagebootste menselijke stem met toch dat typische computersoundje.

Vanzelfsprekend heb ik geen honger. Pa en ma schijnen niks te merken. Am I going insane? Het loopt uit de hand, ik moet wat doen, maar wat? Een noodplan in geval van metalmorfose had ik nog nooit opgesteld, hoewel ik me het gevaar van die mutatiefase wel degelijk bewust was. Het kan niets anders dan metalmorfose zijn. Het fenomeen is bekend bij het rock-milieu. De harde, striemende klanken nestelen zich in het binnenoor en ontwikkelen zich gedurende een paar uur, om daarna een materialisatieproces aan de gang te brengen. Tenslotte wordt de persoon in kwestie de verandering gewaar. De graad van metallisatie hangt af van het gehanteerde volume. Helaas... Op die bewuste fuif gisterenavond was de volumeknop er waarschijnlijk afgerukt...

Ik bereid me voor op het allerergste. Ondertusen is het al drie uur geworden. De smeerolie staat al in aanslag om m'n kamer, just in case...

En wat als ik volledig ingeblikt ben? Een chroombad zal alleszins deugd doen, want zeg nu zelf: wie wil er nu vroegtijdig roesten?

Zal ik toch maar de dokter bellen? Maar wat baat het, die kan me ook niet meer helpen. Zeker niet als zijn stethoscoop magnetisch is! Stel je voor. De cybernetici zullen een vette kluif aan me hebben: een metalen constructie die op zichzelf beweegt, geen robot en nauwelijks menselijk is. Misschien haal ik de kranten wel, of zelfs televisie! Dan ben ik met al mijn ellende toch in beeld geweest. En op mijn sterfbed verklaar ik plechtig dat ik me ter beschikking stel van de wetenschap (om te voorkomen dat ik op de schroothoop beland, want cremeren wordt moeilijk en als ik begraven zou worden vervuilt zonder twijfel het grondwater).

Zo ver is het echter nog niet. Het ergste moet nog komen. Zal het wel komen? De onzekerheid, de angst, de nervositeit: dat is verreweg het ergste.

Waar maak ik me eigenlijk zorgen over? In de middeleeuwen wrongen ze zich wel in een harnas. Toen deden ze express een (lood)zware 'smoking' aan... Sommige musea pronken zelfs met hun roestige middeleeuwse tweedehandskledij. Misschien pas ik wel in dat kader, als curiosum uit de twintigste eeuw.

Verdomme, heb ik mijn leven even mooi verknald! Ik moet voorkomen dat jeugdige decibelfanaten zichzelf in de vernieling storten. Ze moeten op de gevaren va nhet overbelasten van hun oren gewezen worden. Hoe? Langs voordrachten van geleerde professoren die het niet blauwblauw willen laten en mij als voorbeeld nemen van hoe het niet had mogen gaan...

Vijf uur. In extremis wordt de dokter er toch bijgehaald. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, naar het schijnt. En wat blijkt? Die olijkerd vertelt me nu dat er naast een beetje beschadiging aan het oor door overbelasting niks aan de hand is. "Geen metalmorfose?", vraag ik nog beduusd. "Nee jongen, je hebt een levendige verbeelding, houden zo!" En daarna, gedempter: "Maar probeer met beide voeten op de grond te blijven." Een raadgeving die ik nooit meer zal vergeten.

Acht jaar later. Een twen die in zijn puberteit een lesje hardhorigheid gekregen heeft, neuriet mee met de zachte tonen van een meesterwerk van Smetana...

lachen met Anciaux / Ayaan

Kate Ryan gaat NIET naar de finale van het Eurovisiesongfestival. Ik zou haast zeggen: gelukkig, hoeven we volgend jaar dit onnozele spektakel niet te organiseren en er ons belastinggeld tegenaan te gooien. Een promotour, door bleiter Anciaux voor 60.000€ gesponsord, mocht niet b(l)aten. De zoveelste onnozele beslissing/budgetverkwisting door Anciaux. Ik snap niet dat mensen nog op hem stemmen, voor mij persoonlijk is hij de personificatie van incompetentie. Maar goed, hij jankt makkelijk, het zullen wel vooral wijven zijn die zich laten gaan in het stemhokje, uit compassie.
Fijn om te zien dat een gedurfde inzending het wél haalde: de GWAR-klonen van Lordi die hard rock de hemel inprijzen (nogal letterlijk) mogen wel deelnemen aan de finale. Eigenlijk zouden ze ballonnen met geitenbloed en schapendarmen boven het sjieke publiek moeten hangen, die ze tijdens hun act kunnen laten openbarsten. Ambiance verzekerd!

En dan nu Monty Python-gewijs naar iets compleet anders: Nederland had nu eens de kans om die tark van een Ayaan te laten gaan, maar haalde alle truken boven om electoraal te scoren (dat Ayaan daardoor zou kunnen blijven is wellicht bijzaak). In het begin vond ik Ayaan nog een felle dame, die zei wat gezegd moest worden, maar dat evolueerde al snel naar een zucht van "daar is ze weer". Waar moeide ze zich soms mee (tot hier toe)? Pas op, ik heb zeker geen boontje voor de minister van Deportatie (een nu wel heel toepasselijke bijnaam), maar ergens had ze wel gelijk. Op valse voorwendsels de Nederlandse nationaliteit krijgen kan dus niet (leren ze bij ons ook, stond vandaag in DM dat ze hier ook zo'n wet gestemd hebben), en het parlement moet in deze het goede voorbeeld geven.

Maar wat leer ik uit o.a. de parlementaire debatten van deze week op Ned3:
- Femke Halsema blijft de geilste politica. Ze heeft een tongval die me doet vermoeden dat ze 's avonds met kiezelstenen gorgelt. Frappant was dat ze vóór ze een vraag stelt, nog een veeg uit de pan geeft, waarop de voorzitter begon te lachen. Dat was een grappig momentje ("U doet dat altijd zo""O, ik dacht dat men dat niet door had (knipoog)").
- Nawijn heeft nog steeds een kop om op te schijten, zijn zelfgenoegzaamheid helpt ook niet echt.
- Verdonk verdronk, o.m. omdat haar "secure" onderzoek haar niet eens tot in Somalië heeft geleid. Erg zorgvuldig vond ik haar inderdaad niet.
- veel juridisch geneuzel, ik vraag me af of dit ook gebeurd was indien het níet ging om een parlementslid-met-grote-klep die leugenachtige identiteitsgegevens had opgegeven.

Randbemerking bij Ayaan: hoe geloofwaardig ben je, als je als liberale politica uitwijkt om in een neoconservatieve denktank te gaan zitten? Dan zet je toch je hoedje naar de wind, dan wordt je mening toch bepaald door wie meest betaalt?

Vlas Vegas

www.vlasvegas.be met Pinksteren, gegarandeerd alternatieve leute! Allen daarheen, het opent ogen en oren. Sjakossemadams zich onthouden.

Teammeeting gehad, opfleuren van het gezelschap van intelligente volwassenen, nieuwe (vrouwelijke) collega versterkt ons. Serene babbel gehad met onze "chef", na een schuivertje. NIET op mijn kop gekregen, hij kent mijn situatie en voorgeschiedenis. Dat doet deugd. Voor mezelf stond ik op een haar van ontslag geven, dankzij medemenselijkheid blijf ik. Need the dough ya know.
Moet ergens zin vandaan halen. Veel gebabbeld maandag, ouders, vrienden. Ouders hebben al genoeg problemen, maar soit, ik heb het recht mijn zorgen daar te dumpen. Als ik geen signaal geef, kunnen ze ook geen oor lenen, vandaar. Een ietwat door mij verwaarloosde vriend verwende me zelfs door nog een potje te koken. Leende me een boek uit, dat ik al door verschillende mensen aangeraden was, en drukte me op het hart dat het GEEN geitewollensokkenverhaal was. Heb zó al zweetpoten.
Nu nog ergens een hobby zoeken dat ik onder de mensen kom (ik kan hier ook wel een pun op bedenken, geilaards). Thuis werken is één ding, maar het heeft niet enkel voordelen. 't Is erg allenig als je niet oppast. Dat ga ik nu dus meer doen.
't Is wat hoor, als hart en hoofd niet in één land zitten.

nondedju

Dit zal toch gvd geen midlifecrisis zijn zeker. Zo ja, wat met de tweede helft?

Soms, of vaak

denk ik dat ik mijn leven vergooi met onnozel werk
ben ik rusteloos, wil ik uitbundig zijn, maar ben ik gefnuikt door werk
wil ik al mijn bezittingen opgeven en zwerven
weet ik het niet meer, of wil ik het niet weten
denk ik dat ik een "attention span" van een goudvis heb

in het ene werk kan je iets betekenen, maar verdien je weinig
in het andere verdien je beter, maar put je er geen voldoening uit

wat is het nu eigenlijk? waar moet het heen?
mocht ik nooit meer hoeven werken, ik zou het stante pede laten
helaas: REALITY CHECK

ouch

netgemist

Altijd weer lachen met Google...

Blender

Een Braun MX2050 als laat verjaardagskadootje. Staat in Test Aankoop toevallig als de beste geboekstaafd. Dit zal me in staat stellen de meest gore prut te produceren, dat niet eens geknaagd hoeft te worden! Eindelijk een degelijk ritme met 's ochtends 5 porties fruit, tegen tienen flink de pot op, maar de rest van de dag ultrarieleks en energetisch. Heb 'm net geprobeerd, er moest toch wat vocht bij anders leek het babyvoer. Appel, peer, wortel, 2 sinas, scheutje rum (optioneel, 't is tenslotte na werktijd).
Ik hou niet zo van geknaag 's ochtends. Dat is lijfelijke arbeid, ik hoor mezelf niet denken als ik lees, kortom veels te lastig zo vroeg. Trouwens, De Morgen leest ook niet lekker met een bak op je schoot. Alles vloeibaar is nog het meest efficiënt (1 Cointreautje is caloretisch ongeveer een brood, ik bedoel maar). Milkshakes, gazpacho (te lui om hiervan spelling te tjekkuh), smoothies en ander lekkers dienen zich aan. Ideaal om op een heerlijk luie manier toch je vitamientjes binnen te keilen. Ja, het gemak (in sommige dialecten staat dat voor de plee) dient de mens (toch?).

Watskewizziwizzibuert

Goed volluk!















Maar wat dacht die hommel?

Amstrecht

korte update:

. zaterdag 29/4, Koninginnedag wordt gevierd, maar het was de nacht voordien nogal laat én we vermaakten ons zo ook wel, dus helemaal binnen gevierd, kijkend naar de suffe inspanningen van Almere waar Bea en haar gevolg beleefd knikkend rondstruinden. Een nieuwe hit is in de maak (voor refrein zie comment van cybersuus in vorige post). Angstvallig het D-woord (voor Droogbak, verzamelplaats voor acid- en andere hippies) vermeden, als we daar komen gaat het meestal van een beetje schuin naar effenaf scheef, been there done that. Je kan ook "DOE DE STOFZUIGER" SSX'en en een lading bier binnentanken.
. zondag 30/4, nog even uitbrakken, dan naar Utrecht.
. maandag 1/5, met Bram de stad in, je moet vakbondsman zijn om in NL op de dag van de arbeid een dag vrij te hebben. Spelletje gekocht, coffeeshop binnen (de gele Liban was helaas op), smartshop in (zelfmedicatie rules!), biertje(s) gedronken in café België (waar ik pesterig 2 West-Vleterens bestelde, goed wetende dat ze dat nooit kunnen hebben al staat het op de kaart).
. dinsdag 2/5 met Henkie rondje Lombok gedaan, biertje(s) gedronken
. woensdag 3/5 Motorcycle Diaries, Flirt, Requiem for a Dream, beetje suffen en happy zijn
. donderdag 4/5 terrasje doen bij Quignon (mooie serveuses), een Brand Imperator geprobeerd met wisselend succes (smaak redelijk, maar het rook naar kots), 's avonds BBQ en aldus ook nog Sjoerd en Arco en Henk en Eline gezien. Ouderwetse gezelligheid, tot middernacht buiten zitten in T-shirt, heerlijk
. vrijdag 5/5 Verblijdingsdag op Blijburg, wijntje(s) drinken, beetje bekken, terug bij JeSuz en nog fluks de stad in waar we tot onze stomme verbazing nog getrakteerd werden op een setje van de Wighnomy Brothers (vage minimale eclectische techno, erg jummie wel!). Daarna nog even bij Twstd, een kroeg met cluballures al is het te klein.
. zaterdag megabrak in de trein, Jamie Liddells "Muddlin Gear" op en spees naar huis, onderweg al horende dat er geBBQ'd wordt 's avonds
. zondag meer BBQ
. vandaag: werk, en de vraag "Je gaat nu toch binnenkort niet meer op vakantie he". HA! Ik ben ergens nodig voor.

De komende weken worden er een paar van serieus werken, gezond eten, blowstop doordeweeks, vroeger bioritme, en gewoon de happy camper blijven die ik ondertussen aan het worden ben. U merkt: het gaat goed met me.

Dank aan de homies!