(NIL) Najib Amhali, Koningin Elizabethzaal A'pen

Toevallig een interview met Najib Amhali gehoord op radio 1, blijkt dat die op tournee was, Googelen en gevonden, rondgebeld of er interesse was, en gisteren dus de culminatie van deze actie. Duvelman, Bietje, Raf (eigenlijk Henri, maar goed, iedereen hier gaat onder een schuilnaam door het leven) en ondergetekende spoorden met een cultuurbiljet (A-pen - Kortrijk H/T voor 7 euro per man, koopje!) naar 't Stad. De Belgen waren overduidelijk in de minderheid, heel Brasschaat, Kapellen, en andere Hollandse enclaves waren ook naar Antwerpen afgezakt. Najib deed zijn ding, en hij deed dat goed. Dat mocht ook aan het eind blijken, toen Ali B hem een gouden DVD overhandigde (platen zijn zoooo 1930), en ook een voetballer (mij onbekend), en zelfs zijn moeder (in een prettig zittend beigebruin prêt-à-porter van de Promo800, doch dit terzijde). Wij hebben ons uitstekend geamuseerd.

Daarna nog in het buffet van Antwerpen Centraal nog wat gedronken. De laatste bon heb ik niet volledig betaald, en wel hierom:

- een Duvel komt in een Duvelglas. Die waren voorradig, maar werden niet gespoeld na rondje één. Dus de tweede kwam in een Hoegaardenglas. Dat is niet alleen veel minder smakelijk, maar bovendien 8cl minder.
- Een Duvel kost er 2.5€ voor 33cl. Omgerekend naar 25 cl is dat 1.875€, en dat is wat ze gekregen hebben (is het zo moeilijk om het resterende bier in het flesje erbij te geven? Het werd dus weggegoten - incroyable mais vrai!). De barmoeder keek raar toen ik haar betaalde, maar ik gaf er tenminste de nodige uitleg bij en daar had ze niet van terug.

De treinreis terug verliep voorspoedig, gezellig keuvelen en in Kortrijk nog met Raf naar Brasserie Modest, een aanrader. Geheel in jaren 20 of 30-stijl, met bijbehorende muziek uit die periode. Echt heel mooie tent.

Wormen en maden

Wat voorheen bekend stond als normen en waarden, is in de beleving van 419 te herleiden tot wormen en maden. Ondanks zijn uitdrukkelijk verzoek gecremeerd te worden (ook om de kwaliteit van het grondwater te kunnen blijven garanderen), hebben zijn nabestaanden zich verzet tegen het versneld tot as wederkeren. Bovendien, dat gedoe van de as te verstrooien ergens in het buitenland vonden ze ook maar niks, huismussen als ze zijn. En een passend neo-klassieke urn in blits turkoois kon ook niet gevonden worden (bij het redden van de meubelen viel het op dat wijlen Nil daar een voorkeur voor had, sommigen zagen daarin een teken van onvermoede naar manieën leidende blijdschap, maar gezien het beroep op de zelfmoordconsulent - waarover later meer, was dit een al te optimistische Hineininterpretierung).
Aldus is 419 gedoemd de volgende maanden het gezelschap van wormen en maden te dulden, in zijn veel te krappe kist. Geen lampje gemonteerd, niks om te lezen, ondermaats sanitair, 't is niet echt prettig hier. Gelukkig zijn dit slechts fysieke ongemakken, het feestkarkas laat het feest achter zich en ontbindt vrolijk verder. Het is wachten tot de oogballen met een zachte sis het laatste vocht achter zich laten, de repen vlees als taaie beef jerky van het skelet vallen, tot er niets meer rest dan een verzameling knoken, waar de ribbenkast voor een experimenteel klankartiest ongetwijfeld voor een anderssoortige xylofoon kan dienen. Genoeg gelachen echter! Hoe langer er gewacht wordt met uitbreken, hoe onsmakelijker 419 er uitziet (en bij leven was er al niet veel bof op). Anderzijds, hoe langer hij wacht, hoe langer zijn nagels worden wat het openbreken van de veel te goedkope houtsoort (foei, nabestaanden!) vergemakkelijkt. Choices, choices.

Stapelgek (Nil)

Maar fun! (Nil out)

Tot U spreekt 419 Vacuum.

Nil Sacer was slechts de korst rond het absolute nulpunt, waar waarden afgebroken en gecreëerd worden los van enige zingeving buitenom. Goor kan ook mooi zijn.
419 Vacuum spreekt over zichzelf in de derde persoon. Hij is, maar is als enige bewoner ook buiten zichzelf. Hij overschouwt. Hij is de levende dode, die moet uitmaken of hij zich in de hemel dan wel de hel bevindt, zo dat bestaat. Van zijn geweten hangt het bestaan van een manicheïstisch wereldbeeld af. Hoogstwaarschijnlijk komt hij tot de conclusie dat absoluut relativisme ook werkelijk absoluut is: het doet er niet toe. Maar dit gaat verder: alles kan, er zijn geen fysische of morele grenzen. Het enige wat moet is je waanzin durven exploreren, en ervan kunnen genieten. Tandje bij dus.

Welkom, wees niet bang. Wat geëxpliciteerd wordt is slechts die kant waar je weg van kijkt, omdat je het niet wil weten, maar toch nieuwsgierig bent. Beslis zelf maar welke kant je ziel op gaat, hier is immers alles onbeslist.

Afro-Latino in Reflex

Vooral afro, weinig latino, en geen combinaties gezien. Een gemiste kans. Wel een optreden van een groep met djembés en danseresjes (één zwart, maar Westers gekleed, één blank, maar pogend afroër dan afro te zijn. Beetje Paul Codde-syndroom. Soort dansende identiteitscrisis, die twee). Maar op den duur heb je die tam-tam wel gehoord. Dan liever techno (daar komt nog nét iets meer melodie bij kijken). Of Juno Reactor.

Borat

Gisteren Borat wezen kijken. Werkelijk hilarisch. Vreesde een beetje dat anderhalf uur teveel zou zijn, maar viel reuze mee. Bekijk 'm vooral zelf. Daarna studentenkroeg in, sta je daar als 30+'ers (meesten getrouwd en/of aan het scheiden en/of koters) tussen de toekomst van Vlaanderen. Ook humor.

Being John Malkovich

Ik hou vol. Deze week geen last van spieren her en der die wakkergeschud werden omdat ze aan de slag moesten om te badmintonnen. Ging ook stukkie beter, al ben ik natuurlijk geen held. Maar het gaat erom dat ik tenminste op een beetje prettige manier beweeg, al dat sedentaire werk móet gecompenseerd worden wil ik geen ellendig vadsig sponsdiertje worden.
Gisteren onder het genot van een blowtje gekeken naar Being John Malkovich, ongestoord door enige reclame whatsoever. Ja, ik ben Canvas-fan. Werkelijk lachstuipen op bepaalde momenten, heerlijk bizar en absurd filmpje. De scene waarin Malkovich zélf het portaal naar zijn hoofd neemt en daarmee in een singulair Malkovich-universum belandt... ik kwam niet meer bij. Dit is tenminste een van die filmpjes die fantasie benut zonder gebruik te maken van bombastische special effects, in tegenstelling tot veel Hollywood-vehikels waar je als het ware een serverfarm alle CGI bijna hoort renderen. Begrijp me niet verkeerd, zo af en toe is dat ook wel eens prettig, maar ik heb liever een film zonder alle bombast, die toont dat buitensporige budgetten NIET nodig zijn om een degelijk verhaal te brengen. Auteursfilms genieten voorkeur (de visie van een cineast proberen te achterhalen doorheen zijn film - veel films getuigen niet eens van visie; dit geldt bij uitbreiding ook voor politici, schooldirecteuren, etc. en net dáár heeft men nood aan visie). Even zoeken in de IMDB en blijkt dat Charlie Kaufman ook Eternal Sunshine of the Spotless Mind heeft gemaakt (ook hogelijk gewaardeerd), en dat in 2007 Saw IV ook door hem geregisseerd zal zijn geworden (future perfect in't passief... 't moet niet gekker worden hierzo).

Badminton

Met het mindere weer, de herfst in volle glorie (i.e. grijsheid), de kortere dagen en het gebrek aan zonlicht wordt het steeds moeilijker het feestkadaver te hijsen en nog wat te bewegen. De PS2 helpt in deze ook bitter weinig, tenzij het vingervlugheid kan aanscherpen (dames, waag je kans). Gelukkig zijn er nog die menen dat bewegen noodzakelijk is (hetzij door een soort schuldgevoel, hetzij door het besef dat alle overtollige kwade energie best gekanaliseerd wordt zo), en zo geschiedde... 't Helpt als je niet de enige sukkelaar bent zonder conditie of skills, maar plezierig was het zeker. Heb me maar meteen ingeschreven (dan ga je ook terug), mijn partner in crime zal wel volgen.
Vandaag beetje pijnlijke arm en bovenbenen en ergens een spiertje in mijn linkerknieholte, maar niet versaagd, volgende week weer. Mocht ik nu ook nog aan zwemmen toekomen (dat die zwembandjes toch ergens voor dienen), dan ben ik helemaal soepel ende fleks.

On another note: is't al zomer?

Reclame en andere troep

* Colgate vermindert tandplak tot 98%.

Wat een slechte slogan. Dat is immers slechts 2% winst (i.t.t. vermindert tandplak met 98%). Blijf dus maar bij Paradontax.

* Wasverzachter met etherische oliën, dus je een gevoel van rust en welbehagen schenkt... Volgende stap: met hypnotische eigenschappen?

* En hoe komt het dat in reclame voor eigen programma's de ondertiteling verschilt van het werkelijke programma? Gisteren voor CSI Miami werd "Welcome" in het reclameblok vertaald als "Kom erbij", maar in het programma zelf als "Gegroet".

* Beauty en de nerd al gezien? Van typecasting gesproken... de nerds zijn allen übernerds (bezie die T-shirts: proud to be nerd hoor!), de beauties van de eerste tot de laatste extreem domme wichten (U heeft een touw van 21 meter dat je in drie gelijke stukken moet delen. Hoe lang is elk stuk? Correct beantwoord, applaus van op de banken... triest hoor). Zendervervuiling.

Gelukkig kunnen we nog knallen.

Allerzielen

Mijn vaders verjaardag vandaag. Leunt ondertussen dichter bij 70 dan bij 60, kortom, opeens daagde het dat mijn ouwe ook werkelijk oud wordt...

Verder was het natuurlijk ook Allerzielen, een soort zilveren Allerheiligen, een net-niet-feestdag, een beetje willen-maar-niet-kunnen-dag. In plaats van daarom in een hoekje zitten grienen, heb ik me een combi schaak-/backgammonbord aangeschaft voor een prikje. Ik heb nu al een paar keren leren backgammonen (wat een lelijk woord), maar vergeet het telkens. Nu kan ik dat dus ook onderhouden.
Verder niets bijzonders, behalve de aanschaf van een Playstation2 met twee controllers en geheugenkaartje, en het spel Black (verlengde van de scouts, maar bloederiger en je kan tenminste met een AK47 stoeien, het beste Russische exportprodukt sinds tijden - naast een Lada Niva, onverwoestbaar en al 30 jaar hetzelfde, al wil ik er niet (ge)dood (door een AK47) in gevonden worden). Ultrafun (en met een headshot leg je de vijand op de meest elegante manier neer). Verder ook SSX3, omdat het niet altijd gewelddadig moet zijn, en je soms gewoon keihard van een berghelling wil rossen. Blijft pielen met de controls, maar dat komt wel (niveau Jesse wordt natuurlijk moeilijk - hij maakt luchtsoep en is in het spel een enorme staafmixer die skyhigh op hol geslagen is).

En als U me nu wil excuseren, er zijn nog een paar terroristjes c.q. milities van schurkenstaten die dringend uit de gene pool verwijderd moeten worden (in het spel he, IRL hebben we al genoeg lui die daarmee bezig zijn).

Allerheiligen

Allerheiligen... voor iemand als Nil Sacer ben je snel klaar dan natuurlijk (tenzij je hier weer de taalfilosoof wil uithangen Nil = Niets = Dingen, maar ik kan dat metafysisch counteren door te stellen dat Niets werkelijk Niets is, de complete, absolute leegte en niets anders, dus laten we't daar maar op houden). Om mijn vrije dag toch een beetje in een dooie sfeer door te brengen heb ik alvast corpse paint op mijn gezicht gesmeerd en zit ik nu te luisteren naar Anathema, soort salonfähige versie van doom metal, vooral latere platen glijden af naar Pink Floyd-achtig geijl met gitaartjes doch dit ook geheel en al terzijde.
Grafbezoekjes doe ik niet meer, er zijn er weinig waarop ik wil dansen, dus de lol is er snel af. Mijn grootvader zaliger zit in een potje in een muur met een dekseltje voor (zie dat hij de benen neemt!), dus dat is ook dikke zut. Het had erger kunnen zijn, gezien de enigszins dramatische zusterperikelen vorig jaar (en die miserie blijft ook duren, tijd dat ze zich ophangt of zo, kijk dát zou een dansje verdienen) - cynisch, ik?
Ik dacht dat mijn bioritme naar de kloten was omdat ik telkens om o-sevenhundred spontaan wakker word, maar dat is natuurlijk dat fokking winteruur dat me parten speelt. Ik vertik het zo vroeg op te staan, maar aan dat laatste uur heb ik weinig. Afschaffen die zooi!