Being John Malkovich

Ik hou vol. Deze week geen last van spieren her en der die wakkergeschud werden omdat ze aan de slag moesten om te badmintonnen. Ging ook stukkie beter, al ben ik natuurlijk geen held. Maar het gaat erom dat ik tenminste op een beetje prettige manier beweeg, al dat sedentaire werk móet gecompenseerd worden wil ik geen ellendig vadsig sponsdiertje worden.
Gisteren onder het genot van een blowtje gekeken naar Being John Malkovich, ongestoord door enige reclame whatsoever. Ja, ik ben Canvas-fan. Werkelijk lachstuipen op bepaalde momenten, heerlijk bizar en absurd filmpje. De scene waarin Malkovich zélf het portaal naar zijn hoofd neemt en daarmee in een singulair Malkovich-universum belandt... ik kwam niet meer bij. Dit is tenminste een van die filmpjes die fantasie benut zonder gebruik te maken van bombastische special effects, in tegenstelling tot veel Hollywood-vehikels waar je als het ware een serverfarm alle CGI bijna hoort renderen. Begrijp me niet verkeerd, zo af en toe is dat ook wel eens prettig, maar ik heb liever een film zonder alle bombast, die toont dat buitensporige budgetten NIET nodig zijn om een degelijk verhaal te brengen. Auteursfilms genieten voorkeur (de visie van een cineast proberen te achterhalen doorheen zijn film - veel films getuigen niet eens van visie; dit geldt bij uitbreiding ook voor politici, schooldirecteuren, etc. en net dáár heeft men nood aan visie). Even zoeken in de IMDB en blijkt dat Charlie Kaufman ook Eternal Sunshine of the Spotless Mind heeft gemaakt (ook hogelijk gewaardeerd), en dat in 2007 Saw IV ook door hem geregisseerd zal zijn geworden (future perfect in't passief... 't moet niet gekker worden hierzo).