Nederlandse onzin

Schoot me opeens te binnen dat Jesse veel vroeger ook blog gestart was. Voor meer onzin van o.a. mijn hand: http://burkfunk.blogspot.com/

Demorock 2005

Vanavond fijne avond gehad. Na een paar dagen strak racen in Need For Speed Underground 2 (mijn vet getunede A3 rijdt tegenwoordig 343km/h en heeft een spoiler à la Pagani Zonda - dat is die met een uitlaat als een mitrailleur) was het vanavond tijd om me eens onder de mensen te begeven. Demorock 2005 was op alle punten geslaagd: goedkope entree en bier (tijdje in Nederland gewoond :P), en een aantal uitstekende optredens.
De eerste was niet echt om over naar huis te schrijven... Atos was de naam van de band, zo bestaat er ook een autootje - eerder een rugzak op wielen - dat wellicht niet al te baanbast is. Vertrouw nooit een vwatuur die hoger is dan die breed is, dat is redelijk nefast (zie ook eland-incidenten). De stem van de zangeres klonk nogal verveeld en onemotioneel, qua présence was er weinig te beleven, maar ze hadden wél al een CD'tje gereleaset. Fijn voor hen, denk ik dan maar.
De tweede op het appèl was Curfew, waar ook wat bekenden in speelden en dus ook onze favoriet was. Strakke metal, deed me bij momenten denken aan het ter ziele gegane Channel Zero en dat is een compliment! Je zag bovendien dat ze een hoop lol hadden, beetje rondrennen, voetje op een monitor en een grafsmoel opzetten, headbangen en vooral zorgen dat je mekaar niet van de sokken loopt. Behoorlijk wat afwisseling in de composities ook, én het publiek op hun hand. Het bleek een verstandig keuze om een nummer van de Wolfbanes te coveren, een groep die de oudere jongeren nog live aan het werk gezien hebben maar die al lang dood en begraven is... behalve dat éne nummer dat vanavond nog eens strak werd neergezet. Kortom: de feeststemming zat er al goed in.
De laatsten die probeerden twee dagen studiotijd te versieren waren Captain Compost (fervente aanhangers van gescheiden afval ophalen), een soort West-Vlaamse versie van Good Charlotte, maar dan slechter. Op zich niet zo heel verkeerd, maar het genre verveelt nogal snel. Met tweeënenhalf akkoord kunnen de Ramones ook een plaat vullen, maar hoor me niet zeggen dat het spannend is. De extra trompet beschouwde ik eerder als gimmick dan als echt noodzakelijk, want de meeste tijd stond de toeteraar gewoon een beetje met zijn duimen te draaien. Apart was de keuze van Oya Lélé van K3 als cover, maar alweer teveel grapje dan iets anders.
Curfew heeft de wedstrijd verdiend gewonnen, het bier vloeide rijkelijk, en dan was het tijd voor de publiekslieveling Kowlier, van wie ik nog nooit een vervelende show heb gezien. Wie de CD's heeft moet absoluut toch eens iets live van 'm meemaken, altijd spontaan plezier en interactie met het publiek. // intermezzo Kwam-ie vertellen dat-ie nog muziekles gekregen heeft van een man met één oor. Wel, ik dus ook. Eigenlijk had hij er wel twee, zij het dan één van plastic. Of hij de vlezige variant nu verloren is in de Spaanse Burgeroorlog of niet, daar wil ik nu van af zijn, in elk geval is hij bij ons thuis bekend als "De Spanjaard". Mijn pa heeft vroeger nog in zijn blaaskapel gespeeld, als klarinettist. Toen ik aan notenleer begon, op mijn negende, gebeurde het wel vaker dat 's mans Spaanse temperament meisjes schreiend naar buiten deed rennen... Wie bij het zingen niet genoeg adem had, kon een prompt "Ge moe godverdomme mjir [meer] buustik'n [biefstukken] eet'n!" verwachten, wat tegelijkertijd bekrachtigd werd met een mep van de vlakke hand op de piano. Daar schrik je soms van, maar ik heb nooit te klagen gehad. Zo moest ik voor examen zingen, maar had ik net daarvoor een klasgenootje doen schrikken, waarop hij me in een soort judogreep over zijn schouder zwierde en ik met mijn bakkes plat op de grond viel. Resultaat: bloeden als een varken wegens een tand door mijn onderlip. Toch gezongen, met glans geslaagd. Maar ja, toen was geluk nog heel gewoon. einde intermezzo // Zo ook vanavond, waar hij het studentenpubliek bewees hen waard te zijn door een biertje te salamanderen [ad fundum, adje]. Zalvend en slaand, niet verlegen om een grapje, echt fijn weer.
Als afsluiter kwam Buscemi op, die begon met een fijn drum 'n' bass-nummertje en dat was voor mij het teken voor: voetjes van de grond! In tijden niet meer op een feestje gestaan met mensen die ik graag had, waar bovendien nog het betere baswerk de zaal in geknald werd. Ondertussen had ik al ondervonden dat de combinatie van medicatie met een biertje of zes, zeven een toch wel fijn effect teweegbrengt. Voor wie het begrijpt: een kwart batterijtje of zo :P. Vervolgens kwamen nog wat house, kwam ook Underworld nog even langs (nou ja, even: Born Slippy duurt nogal lang), en dus fijn staan hossen en springen. Uiteindelijk nog een gratis nachtbus kunnen halen [cynical] Kortrijk lijkt wel een stad! Nachtbussen! [/cynical], na eerst nog de ondertussen al vertrokken Poat'n vriendelijk doch dringend verzocht te hebben rechtsomkeer te maken om me míjn jas te geven - ze hadden me de verkeerde jas meegegeven. Hoe dan ook: het is ondertussen 3 uur gepasseerd, ik zou nog ruim een uurtje kunnen wachten om te kijken of mijn Hattrick-spelers een niveau gestegen zijn, maar dat is te freakerig. Ik kruip lekker de nestwarmte in, morgen weer een dag, hopelijk even fijn als vandaag (gewonnen met Monopoly ook nog! Pa heeft tafel vergroot en dat is veel lekkerder werken/eten/spelletjes spelen! Kortom: vandaag was meer dan leefbaar).

Venus Williams tegen de rest

Clijsters vs. Venus Williams, net voor de match begint. Camera toont Peter van den begin, zoals wel vaker BV's opgemerkt worden.
Hier volgt het koffiegezwets van de sportjournalisten die de wedstrijd zouden verslaan voor Sporza.

1 "En daar zit Peter van den Begin."
2 "Is dat die van Matroesjkas?"
1 "Wat is dat?"
2 "Ook iets met vrouwen op TV, maar dan van een heel ander kaliber dan in het vrouwentennis hier."
1 "Ik word geacht van dat niet te kennen, dus begin er dan maar niet over."
2 kletst nog wat over het duo met Stany Crets, waarop ...
1 "Wist je trouwens dat Peter van den Begin en Stany Crets een exclusiviteitscontract hebben getekend met de VRT?"
2 "Dat weet je dan weer, dat is toch wel apart..."

Of hoe die andere zender toch vooral niet bij naam genoemd mag worden. Riekt dit naar censuur? Of waren de heren gewoon aan het dollen?

En dan begint (voor even maar, want Ter Zake komt nog even piepen) de match, waarbij het speciale racket van Venus meer zingt dan dan Kimbo. Telkens als Kim scoort, applaus of geroffel (quote : "dat ze in Ukkel de seismograaf maar aanzetten"). Ter Zake, ik zzzzzzzzzzzappppppppp(f:-)) even door en kom bij Jim terecht, de lichtjes onnozele muziekzender. Daar is net een reportage over Homelands, het outdoor dancefestival in Engeland dat wel eens verregent. Gelukkig ben ik daar meestal (die ene DanceValley, waar er bussen beloofd waren maar die ontbraken, terwijl het bakken goot) van gespaard gebleven, dus passeerden heel zonnige mijmeringetjes aan Sound and Vision (iedereen binnen met vrijkaarten, geweldig geestig met die verpleegstertjes die rondhosten), Sola Luna/Samothraki Dance Festival (ach, wie de foto's weet staan kan ziet dat de twee edities toppertjes waren... 80KW aan beats, dat kan tellen), Solipse (tja, sta je daar met je gare bakkes op de Afrikaanse savannah, even op en af naar Zambia om een volledige zonsverduistering mee te pikken. Alweer bijna 4 jaar geleden, we worden in een rotvaart oud), Shiva Moon (als de splinters geheugen samenkomen komen er vast nog wel anekdoten aanrollen. Scheve dansvloeren;plees niet vinden - Suus vragen om hulp - moet Sanne hulp vragen - gedrieën daarheen, voor de afgezet "Hier is het hoor" "Okee, wacht je op me?" "'s Goed" en strompelend weer terug... helemaal af ook dit feest (en op)) .... maar ondertussen is de interne klok waar aangepord want de duim navigeert naar de 2 en ik kom perfect getimed bij Clijsters vs. Venus Williams binnen.
Had ik met polm gerold in plaats van charas, ik zat er zéker een halfuur naast.

Wat ik het meest waardeer aan gespacet bankhangen, is dat mijn hoofd een kaleidoscoop wordt. Misschien moet ik eens een zaklampje inslikken, dat geeft vast wondermooie overvloeieffecten op het plafond.

Onderwijs

Ik kom hoe langer hoe dichter bij de beslissing het onderwijs te laten voor wat het is. Ik leer graag, maar a) het interesseert me niet om dat door te geven en b) de leerlingen die ik voor me krijg hebben andere zaken aan hun hoofd.
De stage die ik nog zou moeten doen, wil ik eigenlijk ook niet doen. Ja, ik zal meer verdienen als ik die verrotte D-cursus helemaal afgemaakt heb. Maarreuh... als ik dik tegen mijn zin moet oreren over het nut van het demonstreren tegen het defenestreren, dan kan ik mijn leven niet orchestreren en moet ik vanalles ontberen omdat ik (met mijn lesrooster) geen tijd heb om vrijetijd met werken te combineren en dat kan ik niet langer ne.... GEREN (u bent een fijn publiek). Liever zou ik een simpel baantje ambiëren, zodat ik me 's avonds op mijn kwaliteitslederen bank kan nestelen en eindelijk eens Ilium kan lezen (van Dan Simmons, waar hij de Ilias ver-science-fictiont), of gewoon deel 1 van de barokke trilogie van Neal Stephenson verder kan verslinden (Quicksilver - een turf van 900 blz. en er volgen dus nog 2 even dikke delen - niet iedereen schrijft vierdelige trilogieën (gelukkig, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy begon te vervelen na deel 2)).
Wij, de generatie na de post-generatie X, zien met lede ogen aan hoe de wereld naar de kloten gaat. [Kyoto? Mooi, maar dode letter zolang de grootste vervuilers niet mee ondertekenen en inspanningen leveren. Clinton ondertekende het, maar Dubya on-ondertekende het. Ariane heeft een nieuwe raket succesvol gelanceerd, met 2 satellieten aan boord, één ervan van Amerikaanse makelij en voor ... militaire doeleinden.] Dus kunnen we maar beter een beetje plezier maken. En aangezien ik dat in een schools systeem niet kan vinden, moet ik daar vooral maar mee kappen. Beter dat, dan bomen.

(Hoe heet een Noorman op een vat bier ?


een fustviking)

Doe eens mee, Crabbé!

Het dagelijks zinnenverzettende programma (Word? Wordpro?) Blokken op één (TV1 is dood, leve één!), gepresenteerd door de innemende grapjurk Ben Crabbé, had vandaag iets meer in zijn mars. Bij het obligate babbeltje met de kandidaten, bleek er één de zoon van te zijn. Nu kenden wij zijn ouwe nog wel (ook een TV-figuur), hij zou het als imam nog ver kunnen schoppen als baardlengte een maatstaf was. Maar goed, zijn zoon was dus de tegenkandidaat, en hij zag er niet zo goed uit. Óf hij heeft een hazelip gehad, en dat was slordig geopereerd (waren dat openscheurende, etterende korsten onder zijn neus?), óf hij heeft een ongelukje gehad bij het scheren, maar fris was het allemaal niet. Verder had hij een fout kapsel, een mond tanden waar de gemiddelde orthodontist een nagelnieuwe sportwagen van zou kunnen betalen ("het is geel en het bijt?" "?" "JE TANDEN!" maar dan tig keer erger).
Interessanter dan zijn uiterlijk waren zijn bezigheden. Hij had geen werk (dat vermoedde ik deels al door zijn heroïnebakkes en zijn gifgroene gebatikte shirt - je komt op teevee, dan doe je vestimentair natuurlijk je uiterste best!), maar organiseerde SM-party's en dobbelde veel. Kijk, dat zijn gegevens waar je wat mee kán! Maar wat doet onze brave Ben? Hij vraagt naar dat dobbelen. Yammen blijkt Yahtzee op 5 kolommen te zijn. Wat Davy en Heidi in frituur 't Kanon dus eigenlijk altijd zitten te spelen (als er niet gekaart wordt). Hoogst ONinteressant dus. Het kan natuurlijk aan het vroege tijdstip van uitzenden liggen, de kindjes liggen nog niet in bed, en ook de seniorenpopulatie van kaartclub "Dement maar Kontent" zit te staren naar het flikkerende apparaat, maar dan nog kon Ben even doorvragen op het SM-gebeuren. Míjn interesse was alleszins geprikkeld, je moet me niet vertellen dat Ben, die echt élke parochiezaal van Vlaanderen en omstreken kent, dat niet effe kon doen. Of Ben heeft misschien deelgenomen aan dergelijk festijn, en wou niet dat die compromitterende Maplethorpe-achtige kiekjes alsnog verspreid werden... Laat het ons daar maar op houden.

Verlies

Ik heb zo ongeveer het leven een beetje teruggevonden, terwijl een van de Nederlandse vrienden toch plots zijn vader is verloren. Ondanks het feit dat het relatief goed ging, heeft de ziekte toch zijn slag thuisgehaald.

Innige deelneming, Sjoerd (zo is Vlaamse terminologie). Laat de zon de donkerte oplichten, en een bries de muizenissen wegwaaien. Wat overblijft zijn de mooie herinneringen.

Het begint te werken

Ik wil vandaag niet per se stoppen met ademen. Is het het weer? Ik vermoed dat mijn serotoninelevels aangescherpt zijn. We zijn er echter nog niet. Ik wil weer leven, nu nog uitvogelen hoe.

Mogelijke carrières:

1. professioneel SF-lezer
2. kleurfantast
3. flipperkastverbeteraar
4. streekbierproever
5. guinea pig
6. auraduster
7. nihilistisch profeet: "In den beginne was er Niets, en dat was Perfect."
8. vul aan : ...

Stove-rie pt. 2

Gisteren een muziekliefhebber tegen het lijf gelopen in De Stove. Eerst wat gevogelpikt (voor 'Ollanders: darten ;-)), dan nog een kaartje gelegd (glansrijk gewonnen natuurlijk), en dan wat zitten converseren met een bebaarde veertiger. Opeens ging het over Klaus Schulze - die ik altijd verwar met Paul Schütze - en My Dying Bride en gothic en si en la (heel toepasselijk hier). Of ik even mee wou om naar een plaatje te luisteren? (Heeft een zebra strepen?).
Zodoende interessante muziek gehoord van Sopor Aeternus (gothic met alleen maar echte instrumenten, mooi gearrangeerd, maar de zanger is rijp voor de psychiatrie - maar dat was Dalí ook en die wordt ook gewaardeerd). Verder nog hier en daar iets van Klaus Schulze (Audentity), waaruit blijkt dat die mens zijn tijd wel ver vooruit was.
Ik vond het verfrissend om een midveertiger te horen zeggen dat hij nog steeds naar metal luisterde, én daarnaast naar electronische muziek van allerlei slag. Het stemt hoopvol. Als het maar goed gemaakt is, dát is inderdaad het criterium. Niet van "ik luister alleen naar goa", of - godbetert - "ik luister alleen naar de Top40" (wat gelijkstaat voor "ik kauw alleen wat ze in mijn frêle mondje stoppen").
Daarna terug naar De Stove, nog wat gekaart, en thuis van de charas geproefd en genoten. En vandaag gezond weer op (ach), het regent, ik heb nog werk te doen dat ik niet wil doen. Bah.

Oma 81

Mijn oma is vandaag 81 geworden. Dat is 3 keer 27. Of 9 keer 9. Dat is 3 tot de vierde macht. Kortom, een mooie leeftijd, en je kan er nog wat mee! Zelf houdt ze het bij kissebissen met opa (wordt dit jaar 89, daar kan je getaltechnisch minder mee), omdat die moeilijk te been is, of omdat zijn bril scheef staat, of omdat hij gebak kruimelt op het tafelkleed. Verder wel een lieverdje hoor, mijn oma!

Wouter Student (er is ook nog Wouter Been - heel ander verhaal) is dan weer 21 geworden, op dezelfde dag nog wel. Dat scheelt 60 jaar. Daarin kan een hoop gebeuren. Zoveel zelfs, dat sommige gebeurtenissen alweer vergeten zijn nog voordat ze herinnerd werden. Dat gaat soms ver, heel ver. Neem nu mijn leerlingen. Die vragen me wat het nazisme is (ze zijn 16). Ik kan me niet voorstellen dat iemand dat niet weet, met alle herdenkingsprogramma's en oudstrijders die opgevoerd worden (nog altijd beter dan opgebaard). 16-jarigen zijn daar niet zo mee bezig. Die vinden het belangrijker dat hun schoenen van het juiste merk zijn, of dat hun bloes qua kleur past bij hun rok. Ik schrok nogal toen bleek dat zij inderdaad niet wisten wat nazisme/nazi's waren. Hebben zij dan nooit geschiedenis gekregen? Wel, maar dat is dat onbelangrijke vak waar niemand punten scoort omdat dat niet stoer is. Verbanden leggen kunnen ze amper, hopelijk gaan ze niet de verpleging in!

Pleeberichten

"Vrienden zijn de bloemen langs de weg van het leven" (op een tegeltje, Brams plee).

Geheel volgens de Nederlandse traditie heeft Bram geopteerd voor de klassieke pot-met-onderzoeksplateau. Het bassin met water bevindt zich hier vooraan, je bruine vriend kan liggen drogen totdat je doortrekt. Persoonlijk ontbreekt voor mij bij dit soort weecees de bevrijdende plons, misschien zijn Nederlands meer paranoïde wat stoelgang betreft. Bovendien, als je een flinke hoop geproduceerd hebt, lijkt het wel alsof je erop zit! Er zijn fijnere gewaarwordingen.

In de berm van mijn leven bevinden zich volgende bloemen (in willekeurige volgorde):

• de immer bloeiende sjoerdzapferiana. Verkiest schaduw, van te felle zon verbleken de blaadjes
• Brams Okkernoten: de enige plant die lid is van een vakbond. Wil slechts onder zeer stringente voorwaarden vruchten dragen, meestal prefereert hij dat iemand anders dat doet.
• de helmgraswuivende Sangriftti: bloeit eender waar, biedt vaak beschutting voor de zongevoelige sjoerdzapferiana
• het multimediale jesburpfunk (ruik aan de bloem en hoor een akkoord in F groot, als er bosjes jesburpfunks bij elkaar staan kan je vaak hele harmonieën ontwaren)
• palmgras sustongeriana : ritselt vaak ritmisch wanneer samen met jesburpfunk
• zegge kimpoelgestis ofte gekkebekkenzegge : soort shapeshifterplant die voorbijgangers imiteert en hen de stuipen op het lijf jaagt. Er bestaan softwarepakketten die het gedrag van de zegge kimpoelgestis imiteren, maar die draaien alleen op Mac.
• clownsbloem arcekko : zeer zeldzame exoot, heeft een spiegelfobie. Mag niet naast wateroppervlakken staan, anders schrikt de plant zich een bult, wat onesthetisch is.
• tomaten zwollo: rondtrekkende soort schijnvruchten, die na het consumeren vaak aanzetten tot meditatieve beschouwingen.

Er zijn vast nog planten te herinneren, maar dit zijn om een of andere reden degene die ik het vlotst kan herinneren. Wanneer u deze tegenkomt, gelieve ze zachtaardig te behandelen. Maak er een praatje mee. Wellicht komt u welgezind terug thuis.

Utreg

Gisteren de trein genomen naar Utrecht. Sjoerd en Sanne waren er met Oud en Nieuw niet bij, wegens in Nieuw-Zeeland, en mijn treinkaartje was niet afgestempeld, dus kon ik voor weinig nog eens naar Utrecht. Op de heenweg bijna de hele reis geslapen, het zal de mirtazapine wel zijn. Lekker geouwehoerd, filmpje gekeken : Once Were Warriors. Een Nieuw-Zeelandse film die Bram nog had liggen. Naturalistisch van inslag, met veel armoede en gratuit geweld. Een soort Ken Loach goes kiwi. Voor adepten van tattoos en country. Let vooral op de uit graniet en beton opgetrokken hoofdrolspeler, die een tik meer uitdelen hier en daar geen probleem vindt (waarschijnlijk vroeg je er om).
Ondertussen relaxed aan de PC dit berichtje aan het tikken (na de huisrookwaar van de Wolf en onder het geluid van Buzzmonx' Toms'n Jerry. Vanavond naar een feest in Amstelveen, waar o.a. Undertow vast té strak gaat mixen - hard, strak, fel, veel : soort mix van acid met amfetaminen. Leuk als je'r van houdt, maar voor velen niet te trekken. Ík kan het wel hebben, maar ik blijf van alle snoepjes af. Het houdt geen steek je serotonine- en noradrenalinelevels op peil te brengen om ze eerst massaal uit te putten. Die tijd is voorbij.

Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd...

Wel eens gehad, dat je in een droom iets herinnert, maar als je wakker wordt, je beseft dat dat niet klopt? Een voorbeeld: je rijdt ergens naartoe met mensen die je kent, en ze nemen een alternatieve route terwijl je (in je droom) pertinent zeker bent dat ze een andere route moeten nemen - je herinnert het je zo. Eens wakker, weet je niet eens waar ze naartoe wilden rijden, dus kan je die alternatieve route ook niet weten...

Of een ander gevalletje: in je droom vertel je mensen dat je over de plek waar je bent vaak droomt, en dat is ook zo! Ik heb dat met mijn lagere school.

Het allerleukste blijven natuurlijk de heldere of lucide dromen (dromen waarin je beseft dat je droomt). Als kind was ik in een droom eens opgesloten in een snoepwinkeltje. Ik heb me prompt volgevreten (komt daarvandaan mijn 'suikerlip' - voor Nederlanders wordt dat zoetekauw - of had ik die eerder al?). Ik kon er namelijk geen buikpijn van krijgen, want in mijn droom gelden mijn regels, alles is mogelijk en alles mag. Het helpt dat je geen moreel wezen hoeft te zijn, als puber heb ik daar wel eens gebruik van gemaakt toen ik wist dat ik droomde. Pornografisch materiaal, hoe zou je zelf zijn!

Subtiem

Hoorde ik van Bart, de sympathieke baardmohawk. Is zowel subliem als subtiel, dus zouden we dat kunnen omschrijven als op onnavolgbare en haast onopmerkbare wijze perfect zijnde.
't Is eigenlijk nog te vroeg voor dit soort onzin. Even kijken wat we de kids vandaag zullen bijleren (waarschijnlijk weinig... wat baten kaars en bril...)