Demorock 2005

Vanavond fijne avond gehad. Na een paar dagen strak racen in Need For Speed Underground 2 (mijn vet getunede A3 rijdt tegenwoordig 343km/h en heeft een spoiler à la Pagani Zonda - dat is die met een uitlaat als een mitrailleur) was het vanavond tijd om me eens onder de mensen te begeven. Demorock 2005 was op alle punten geslaagd: goedkope entree en bier (tijdje in Nederland gewoond :P), en een aantal uitstekende optredens.
De eerste was niet echt om over naar huis te schrijven... Atos was de naam van de band, zo bestaat er ook een autootje - eerder een rugzak op wielen - dat wellicht niet al te baanbast is. Vertrouw nooit een vwatuur die hoger is dan die breed is, dat is redelijk nefast (zie ook eland-incidenten). De stem van de zangeres klonk nogal verveeld en onemotioneel, qua présence was er weinig te beleven, maar ze hadden wél al een CD'tje gereleaset. Fijn voor hen, denk ik dan maar.
De tweede op het appèl was Curfew, waar ook wat bekenden in speelden en dus ook onze favoriet was. Strakke metal, deed me bij momenten denken aan het ter ziele gegane Channel Zero en dat is een compliment! Je zag bovendien dat ze een hoop lol hadden, beetje rondrennen, voetje op een monitor en een grafsmoel opzetten, headbangen en vooral zorgen dat je mekaar niet van de sokken loopt. Behoorlijk wat afwisseling in de composities ook, én het publiek op hun hand. Het bleek een verstandig keuze om een nummer van de Wolfbanes te coveren, een groep die de oudere jongeren nog live aan het werk gezien hebben maar die al lang dood en begraven is... behalve dat éne nummer dat vanavond nog eens strak werd neergezet. Kortom: de feeststemming zat er al goed in.
De laatsten die probeerden twee dagen studiotijd te versieren waren Captain Compost (fervente aanhangers van gescheiden afval ophalen), een soort West-Vlaamse versie van Good Charlotte, maar dan slechter. Op zich niet zo heel verkeerd, maar het genre verveelt nogal snel. Met tweeënenhalf akkoord kunnen de Ramones ook een plaat vullen, maar hoor me niet zeggen dat het spannend is. De extra trompet beschouwde ik eerder als gimmick dan als echt noodzakelijk, want de meeste tijd stond de toeteraar gewoon een beetje met zijn duimen te draaien. Apart was de keuze van Oya Lélé van K3 als cover, maar alweer teveel grapje dan iets anders.
Curfew heeft de wedstrijd verdiend gewonnen, het bier vloeide rijkelijk, en dan was het tijd voor de publiekslieveling Kowlier, van wie ik nog nooit een vervelende show heb gezien. Wie de CD's heeft moet absoluut toch eens iets live van 'm meemaken, altijd spontaan plezier en interactie met het publiek. // intermezzo Kwam-ie vertellen dat-ie nog muziekles gekregen heeft van een man met één oor. Wel, ik dus ook. Eigenlijk had hij er wel twee, zij het dan één van plastic. Of hij de vlezige variant nu verloren is in de Spaanse Burgeroorlog of niet, daar wil ik nu van af zijn, in elk geval is hij bij ons thuis bekend als "De Spanjaard". Mijn pa heeft vroeger nog in zijn blaaskapel gespeeld, als klarinettist. Toen ik aan notenleer begon, op mijn negende, gebeurde het wel vaker dat 's mans Spaanse temperament meisjes schreiend naar buiten deed rennen... Wie bij het zingen niet genoeg adem had, kon een prompt "Ge moe godverdomme mjir [meer] buustik'n [biefstukken] eet'n!" verwachten, wat tegelijkertijd bekrachtigd werd met een mep van de vlakke hand op de piano. Daar schrik je soms van, maar ik heb nooit te klagen gehad. Zo moest ik voor examen zingen, maar had ik net daarvoor een klasgenootje doen schrikken, waarop hij me in een soort judogreep over zijn schouder zwierde en ik met mijn bakkes plat op de grond viel. Resultaat: bloeden als een varken wegens een tand door mijn onderlip. Toch gezongen, met glans geslaagd. Maar ja, toen was geluk nog heel gewoon. einde intermezzo // Zo ook vanavond, waar hij het studentenpubliek bewees hen waard te zijn door een biertje te salamanderen [ad fundum, adje]. Zalvend en slaand, niet verlegen om een grapje, echt fijn weer.
Als afsluiter kwam Buscemi op, die begon met een fijn drum 'n' bass-nummertje en dat was voor mij het teken voor: voetjes van de grond! In tijden niet meer op een feestje gestaan met mensen die ik graag had, waar bovendien nog het betere baswerk de zaal in geknald werd. Ondertussen had ik al ondervonden dat de combinatie van medicatie met een biertje of zes, zeven een toch wel fijn effect teweegbrengt. Voor wie het begrijpt: een kwart batterijtje of zo :P. Vervolgens kwamen nog wat house, kwam ook Underworld nog even langs (nou ja, even: Born Slippy duurt nogal lang), en dus fijn staan hossen en springen. Uiteindelijk nog een gratis nachtbus kunnen halen [cynical] Kortrijk lijkt wel een stad! Nachtbussen! [/cynical], na eerst nog de ondertussen al vertrokken Poat'n vriendelijk doch dringend verzocht te hebben rechtsomkeer te maken om me míjn jas te geven - ze hadden me de verkeerde jas meegegeven. Hoe dan ook: het is ondertussen 3 uur gepasseerd, ik zou nog ruim een uurtje kunnen wachten om te kijken of mijn Hattrick-spelers een niveau gestegen zijn, maar dat is te freakerig. Ik kruip lekker de nestwarmte in, morgen weer een dag, hopelijk even fijn als vandaag (gewonnen met Monopoly ook nog! Pa heeft tafel vergroot en dat is veel lekkerder werken/eten/spelletjes spelen! Kortom: vandaag was meer dan leefbaar).