Vorig stukje kwam door het kijken naar de Boeddhistische Omroep Stichting (NL1), best interessant zo op een verloren zondagmiddag. Over hoe het Westen zich liet vangen door het existentialisme en het daaruit voortvloeiende nihilisme (klonk bekend), en hoe zen daar een "vrolijker" alternatief kan bieden. In plaats van het eeuwige zoeken naar het geluk, kun je beter uitgaan van wat is, en je daarin schikken. Bovendien is zen het soort spiritualiteit dat mijn intelligentie eens niet beledigt (judaïsme komt bij over als de geschopte hond
willen zijn: je hebt je Messias gehad, maar je nagelde hem aan het kruis, kom dan nu niet janken - islam is me net iets te veel in de middeleeuwen blijven hangen - christendom gaat weer terug naar de middeleeuwen lijkt het wel, met de invloed van de fanatiekelingen die toeneemt). Het heeft ook niet per se de waarheid in pacht, dat is ook veel waard in tijden van eeuwige gelijkhebbers. Ruimte voor interpretatie schenkt meer voldoening dan dogmatische drievuldigheden, niet?
In vorig stukje stond ook nog een contaminatie (aan het krullen = krullend), maar misschien wou ik benadrukken dat ik er heel erg mee bezig was ;-)
Waarmee ik maar wil zeggen dat de zoektocht naar het Niets ophoudt, want het Is er. Rest ons erin te berusten (geeuw).