Net niet op tijd bij Bram aangekomen (reistijd optimistisch ingeschat), dus maar naar de Wolf. Daar krijg je bij aanschaf van weed/hasj een weekendjointje voorgerold cadeau. Dat helemaal oproken bleek nogal optimistisch, komt aan als een mokerslag en dat had Bram dan ook gelijk door toen hij mij, krant onder de arm, op zijn stoep vond. Ook hij is ervaringsdeskundige ;-)
Desalniettemin geheel monter en fris naar Sanne getogen, die er twee weken terug niet bij was maar die tevens een nieuwe flat heeft betrokken, langs het water en tussen twee bruggen in, aan de overkant mooie donkerbruine kantoren van CapGemini. Ook binnen mooi: een oranje muur maakt het meteen warm en thuis (ik had iets soortgelijks in Den Haag). Supergezellig samen broodjes en heerlijke soep nassen, en dan richting Tivoli voor een ouderwets gezellige nu-skool breaks-avond. Tivoli moet zowat een van de betere nachttempels van Nederland zijn. Het personeel is vriendelijk en correct, de buitenwippers wensen je veel plezier bij binnenkomst, het publiek is hip, mooi, maar niet arrogant, kortom alleen de muziek kan het nog verknallen maar dat is met Plump DJ's wel erg moeilijk. Samples van Duran Duran verweven met modernere ritmes, Robbert had ook Human League herkend, dus het werd het iets oudere springkonijn aangenaam gemaakt omdat die onderhuids net iets meer kon herkennen. Voor mij nodigt dit genre electronica meest uit tot jolijt en vermaak in de vorm van springen, hossen, en onnozel doen. Ik kwam er ook nog een heeeele oude bekende tegen, die me aan een vriend voorstelde als "This is ..., he's ehm ... an acid person". Jaren terug in elk geval wel, nu in gedachten wel maar in de praktijk veel minder. Sjoerd had me een aantal weken terug vlot zien instorten en was terecht bezorgd, en hoewel alles uiteindelijk goed kwam had hij gelijk in zijn opmerking dat het ook heel anders had kunnen aflopen, waarbij we op een hele simpele regel uitkwamen die bovendien gemakkelijk te onthouden is: als je al teveel gezopen hebt, hoef je niks anders meer. Ik was al een keer gemakkelijk weggekomen, op een Koninginnedag ooit (zelfde recept, maar dan met whiskey-cola), en toen had ik gezworen een beetje beter op te letten. Dit was een tweede waarschuwing, die engelbewaarder zal wel moe aan het worden zijn.
Vooral veel gebabbeld ook met iedereen, we waren met zijn tienen dus dat maakt het interessant om van de ene naar de andere te dartelen, je komt elkaar altijd tegen. Er zijn te weinig van dit soort feestjes (of ik zoek niet hard genoeg). Aan alles komt een eind (aan een ringworst zelfs 2), dus taxi en Bram's sofa opzoeken, en 's anderendaags schrikken omdat de tijd op hol geslagen lijkt. Nog even bij Sanne passeren ("Ik had je niet verwacht, je had twee weken terug al iedereen gezien." "Nou, niet! Ik had niet iedereen gezien"), en dan in de radio nog een stuk van de finale van Humo's Rock Rally huiswaarts meepikken. Weer iets compleet anders, vet gitaargeweld (alhoewel, in het geval van Krakow's slowcore kan je bezwaarlijk van geweld spreken), maar aangezien het de finale betreft is het kaf al van het koren gescheiden. Bovendien betreft het Humo, wat nogal Stubru-achtig is, dus die filter werkt wel.
Thuiskomen, Terzake, Panorama, en dan een of ander reisprogramma van een gast die de zijderoute deed en op schitterende pre-westerse steden kwam (Isfahan, Damascus). Je vergapen aan de schitterende architectuur en zijn prekerige gewauwel negeren. Moe gaan slapen. Echter niet voordat je nogmaals de analoge cinema van de grim reaper bekeken hebt (categorie té geestig :D)