Roisin Murphy @ Paradiso, Midi Miliz/The Delta/X-Dream @ Akhnaton, after @ Dantzigerbocht

Aaaah, het zoete zachtjes wakker worden in de woonkamer van je vrienden, ongeveer net als het huis wakker wordt, na een ephedrineslaapje. Het is alweer middag, je bent al twee nachten flink uitgeweest, en 's avonds weer van dattum, en het blíjft vooral genieten. Wat doe je tussen énen en zevenen, onderweg naar morgen so to speak? Een potje Playstationen. Vette gave trucs uithalen (vooral Jesse dan, wat je ziet overstijgt het fysiek haalbare - of je bent geheel en al uit rubber opgetrokken). SSX On Tour: blijf thuis, ga niet op wintersport, zet desnoods de kachel wat minder, bespaar je de driedubbele open botbreuken, en ga er eens voor zitten. Denk dat ik het zelf niet lang meer volhoud zonder PS2, en een nieuwe videokaart moet ik ook nog wil ik Battlefield kunnen spelen in team met Jesse, Boaz, en wie weet wie nog. De winter komt eraan (alhoewel.... dat valt nog te bezien). Daarna nog een beetje AT5 kijken, zodat je weet wat er allemaal speelt in de wereld (toegespitst op Amsterdam), je natuurlijk opfrissen en eerst nog wat snacken, en dan naar Roisin Murphy in Paradiso.
Paradiso was errug vol, maar bij dEUS schijnt het pas echt erg geweest te zijn. Wij vatten post bovenaan, op het tweede balkon, maar daar vond ik het iets te warm. Met Sjoerd dan naar het onderste balkon vlak links bij het podium, waar het frisser was en je behoorlijk wat kon zien (ja duh, je staat op 10m van de band, amper). Ik moest er eerst wat inkomen, want eigenlijk is het niet echt mijn muziek, maar de energie van zo'n livegebeuren werkt wel aanstekelijk. Duidelijk anders dan Moloko, jazzier, en eigenlijk best te pruimen live, al zal je het mij nooit thuis horen opzetten. Was fijn.
Na het optreden nog even beneden gaan zitten, in de lounge, waar Kim ook kwam aanzeilen (was-ie vergeten dat het zo vroeg begon (20.30) en had-ie het helemaal gemist! Driedubbeldikke d'oh!). Toen de DJ arrenbie (sic!) begon te draaien, hielden we't snel voor bekeken. Wij houden alleen van de clipjes met het geluid af, anders houden we er vooral maag- en andere krampen aan over. Alleen voor Beyoncé en Destiny's Child maak ik een uitzondering, maar dat heeft meer met d'r benen dan wat anders te maken.
Dus blijgemutst deel 1 afgesloten, dan naar Akhnaton waar veel van de goa-garde aanwezig was (wegens The Delta en X-Dream), maar waar de muziek veeleer minimal techno-geörientieerd was, echt helemaal perfect zoals ik het graag hoor. Rütger was er ondertussen ook bijgehaald, die was vrij nu Tanja een dubbelsprong gemaakt had en nog een nachtje bleef pitten. Na één Duvel was de voorraad echter op (DVLM: nú hard BOE roepen!!!!), dus toen moesten we aan het Leeuw-bier (een makkelijke zondagmorgenpils, niet te brak, niet te bitter - Hertog Jan smaakt veel beter maar goed, dat schenken ze in niet teveel kroegen). Beetje dansen, volk van jaren terug gezien, beetje lullen tegen de uitbaters ("is dit jouw muziek?" "Ja, ik kan het wel hebben" "Mooi, anders sta je hier mooi je hersens een beetje uit te beuken" - zoiets). Helaas kwam ook hieraan een eind, maar ondertussen hadden we al twee adresjes voor een after (eentje in Club More - beetje uit de gratie gevallen club die nu goed genoeg is voor de goascene, andere Dantzigerbocht - kraakpand, goa verzekerd).
Dus naar Dantzigerbocht, waar druppelsgewijs de hippies aankwamen. Onderweg hadden we een geweldig blij kind opgepikt (jaar of 20, thuis in kraakpanden leek het, maar nog niet te lang want nog niet doortrokken van patchouli en nog kraaknet, had blijkbaar al heel wat meegemaakt want "wij wisten niks" (ocharme kind toch)). Taxi'tje delen werkt nog altijd best in dergelijke gevallen. Gelukkig hadden ze colaatjes, want chemisch vermaak deed de ronde en ook ik heb me nog eens laten gaan for old time's sake. Muziek was okee, gezelschap was helemaal top (helaas moesten Sjoerd en Arie terug naar Utrecht, waar ze godbetert nog naar de Jaarbeurs geweest zijn voor Hardstyle, Sjoerd wist me 's anderendaags 's avonds nog te vertellen dat het met o.a. Dana was, "terror dus". En dat ze op de parking, echt tientallen meters van de uit- of ingang, iemand op een stretcher aan het leggen waren, die dacht waarschijnlijk overmoedig dat-ie het wel zou halen maar is toch pardoes uitgegaan en onderschept. Vanavond in Jambers: Weekendlijken, wie zijn ze?. Sjoerd kon in zijn woonkamer nog genieten van de bas - het is een dik kwartier wandelen van de Jaarbeurs vandaan). Ondertussen dus, in de Dantzigerbocht, waren wij in een opperbeste stemming, in de tweede hal stonden halfronde iglo-achtige tenten opgesteld als chillruimte, ze hadden zelfs normale WC's, geen dixi's, rondbanjeren en helemaal blij praten met deze en gene, die we vroeger bijna wekelijks op feesten zagen, dansen, colaatje, Rütger ondertussen zwaar aan de chill Brugman aan het overtreffen, afijn dat gaat maar door tot de ochtend gloort (en later), tot je uiteindelijk beslist dat het misschien eens tijd wordt om het af te taaien, een wandeling doet met een supervaag harses, Rütger achterlaten omdat die het wel naar zijn zin heeft (vooral benieuwd of-ie al thuis is, want gisteren rond zessen nog geen bericht van wel), een boot zien liggen waar je per se op wil om op het dek van wat zonlicht te genieten, daar gedrieën ook op gaan en door gangen struint, op zoek naar het dek, tot Jesse een woonkamer half binnendringt en we dus nog steeds niet op dat dek kwamen, op onze passen terugkeerden, flink gelachen, thuiskomen, Suus al op en TV aan het kijken, wij halfhangend op/naast de bank plaats nemen, Suus: "zullen we Burnouten?" Jesse: "nee, alles wat 5km/h gaat is nu te hard" en dus onzin TV gekeken. Ik heb nu even geen zin, maar ik post straks een screenshot van zo'n spelprogramma waar een geplamuurde muts je aanspoort om toch maar te bellen, en de 10 wordt teruggebeld en je kan wel TWEE-DUI-ZEND euro GEGARANDEERD winnen. Welke logica ze volgden hebben we niet kunnen achterhalen, hoe fout ons hoofd ook was, zó gek kunnen ze ons niet krijgen. Prijsvraag volgt (waarop jíj de uitslag van hun moet raden, dus het antwoord dat zij wilden horen).

en dan gaat het lampje even uit

En even later ga je verder met TV-kijken, bestel je wat eten, en besluit ik om op te stappen en mijn auto te halen in Utrecht, waarvandaan ik een dikke 2 uur (het werd een kleine 2 uur) moet rijden om thuis te komen. Lukte. Hoi, bed! Ik kom bij je slapen vannacht.

ADE, dag twee

Na een eenvoudig ontbijt (koffie, broodje pindakaas), het doucheritueel etc. even Utreg ingetrokken om te brunchen (ik had naanbrood met paddestoelgehakt, raita en mango), en teruggekeerd met de tram wegens lamme poten al. Terug naar Amsterdam, tas mee want ik blijf logeren, om daar een uiterst verzorgde maaltijd te genieten klaargemaakt door chef Jesse (gevulde paddestoelen met tagliatelli en rucolasla), begeleid met een flesje sterke rode wijn - de wijnboer krijgt ook alvast complimenten. We waren overeengekomen om de Deense avond in studio DeSmet eens te checken, waar Rumpistol geweldig mooie, gelaagde en complexe doch vrolijke ambient stond te produceren. Hugh was ondertussen ook opgetrommeld, te lang niet meer gezien dus dat kletste ook weer een beetje bij. Qua muziek was de rest echt te kazig (raclette voor een man of tien), en na een korte blik op het programmaboekje was de keuze snel gemaakt: Speakerplay in Hotel Arena, altijd een verrassing en wat kregen we daar? Chris Liebing en Speedy J die samen techno door de speakers joegen. Wreed plezierig! Terugkomen, dikke joint, napraten, inkakken. Twee avonden op rij fijne muziekjes, en vanavond komt ook weer.

Accu @ Winston

Gisteren dus tot Utrecht gereden, blijkt dat bijna niemand vandaag moet werken, en maar goed ook. Beetje geknoeid om het te vinden, maar toch gelukt uiteindelijk. Trein naar Amsterdam, eerst wat zwarte hasj scoren, en dan naar de Winston om Finse muziekjes te beluisteren. Finnen zijn lichtelijk gestoord. In de zomer zuipen, jagen, en neuken ze, en in de winter jagen ze niet. The Simple Life, maar je moet wat als de noorderzon parten speelt. De avond begon met Accu, een nouveau disco ensemble met hoog partygehalte. Ze speelden wel iets te kort naar mijn zin, maar het is hun vergeven, ik hoor net dat Sjoerd dat al heeft en het effe voor me brandt. Dat wordt een hele fijne terugrit, zondag. Hier doen ze weer niet aan Allerheiligen, dus de maandag wordt niet overbrugd. Daarna was er een drietal, gehuld in monddoekjes, haarnetjes en chirurgische hesjes die loos ging op keyboards. Best aardig, ging alle kanten op, maar ook zeer dansbaar. Helaas was rond énen 's nachts de boel een beetje afgeleefd daar, beetje zuur dat ze adverteren dat het tot 3 uur duurt... Dus togen wij naar de Oostelijke Handelskade (takke-end wandelen), waar de tent afgeladen vol bleek te zijn zonder kans om er ook nog binnen te komen als er een paar naar buiten zwalpen. Kinderachtig en weinig aangenaam. Restte ons nog het hele end terug te lopen om de nachttrein naar Utrecht te nemen, en aldaar heel professioneel in te storten op een zitzak. En vandaag is weer een dag! Jochei! Koffie, brood met pindakaas, joint en dan zien we wel weer. In elk geval tas meenemen naar Amsterdam, om de volgende dagen bij JeSuz te logeren, en Hugh moet ik eigenlijk ook nog zien, we schijnen elkaar te ontlopen maar dat zal nu niet pakken!

Juno Reactor

Wat was dát zeg? Een plaatselijke orkaan die Wilma deed verbleken? Man man man, bij wijlen qua impact vergelijkbaar met Sepultura ten tijde van "Beneath the remains". Hard, strak, met het gevoel alsof duizenden krijgers van Djenghis Khan hun paarden over de steppen jakkeren. Veel vetter dan ik verwacht had (immers: weinig). Maar dat mocht ik dus niet zeggen (excuus Sjoerd et. al.). Volumeknop ergens tussen 12 en 13 (op een schaal van 10), dus niet alleen HARD maar ook lekker HARD. Je kop van binnenuit uitdeuken (en daarna polieren met andere onzin). Een Tribal Gathering was het zeker, in oorlogskleuren geschminkte krijgers met veel tamtam (letterlijk) op het podium, eigenlijk schril contrast met de o zo lief toegetakelde en van punnikhaar voorziene paddestoelmensjes.
Lekker eten ook (Asia Mix, ik vermoed zonder enig dood beest), heeeeeeeel blij dat we met de trein waren for obvious reasons (flipperkast!), bier aan schappelijke prijzen, zelfs de vroegere leveranciers van smurfjes gezien, en die vertoeft normaliter in Amsterdam en omstreken. Het loonde dus de moeite de Moerdijk nog eens over te steken.
Ik ga nu de rest van de 4 uur dat ik deze dag nog wakker (van de 5) ben spenderen aan het liefkozen van mijn hooggewaardeerde, ergonomisch in detail bestudeerde lederen fakattribuut, de loungeplek par excellence: mijn immer klaarstaande, nooit onder het gewicht kreunende gigantisch lekkere zetel. Die drie weken tobben over welke ik nu zou nemen waren wel besteed.
Volgende halte: ADE.

Fluohippiefeest

Vanavond naar Gent, met de trein want ik ken mezelf (en de andere idioten die me vergezellen). Eens goed loos gaan op een strakke 4/4 zonder aan morgen te denken, dat betekent dat ik tegen het einde aan (of halverwege) al niet meer in staat zal zijn om mijn auto te besturen, en aangezien ik dat nu al weet kan ik hem maar beter laten staan. 't Zou zonde zijn hem in de prak te rijden, en bovendien is een weekendticket Gent werkelijk spotgoedkoop, dus waarom moeilijk doen...
Wat ik verwacht vanavond? Eigenlijk niet veel, want alles wat dan komt is aardig meegenomen. Ik neem ook mijn camera maar niet mee, want daar moet ik dan voor zorgen en dan zou ik foto's kunnen posten en iedereen moet gvd eigenlijk maar zélf gaan i.p.v. ersatzgewijs ervaringen te leechen, toch? En bovendien mag ik van Sjoerd niet vertellen hoe fantástisch het zal geweest zijn, dus dan is ondersteunend beeldmateriaal eerder een doorn in het oog. Hoe dan ook, 't is alweer een tijdje geleden dat ik een goaatje gedaan heb, en Juno Reactor zijn ook van de minste niet, dus leut ende ambi zouden verzekerd moeten zijn.
De afwas is alvast gedaan (eindelijk zelfs), de rest is voor morgen. Ergens in de late namiddag.

Weekend

Vrijdag niet teveel speciaals gedaan. Nog eens pépé bezocht in het funerarium, en het viel me op dat hij er (dood-)content uitzag, net iemand die vredig ligt te slapen en iets leuks droomt. De begrafenis zaterdag was zoals een begrafenis hoort te zijn, al is het raar dat je eerst naast een kist zit, en na de dienst en het eten - als de corbillard terug is van het crematorium - je grootvader opeens verhuisd is naar een heel wat bescheidener laatste onderkomen. Ze stoppen je in een potje, hermetisch gesloten, en daarna vlieg je nog in een honingraatachtige cel waar nog eens een gedenkplaatje op gevezen wordt. Claustrofobisch allemaal.

Daarna was het tijd om huiswaarts te keren, de flipper in de Reflex nog eens te bespringen (David ervan gespeeld, hij krijgt het nu toch wel moeilijk een plaatsje te veroveren in de top 6), en me stilletjes klaar te maken voor het technogeweld 's avonds in Oostende. Ik was Bob (Bawb), en dat was geen overbodige luxe want de omgeving van Hangar 1 was invasiegewijs overspoeld met blauw. Alcoholcontrole mislopen (dus geen sleutelhanger gewonnen), maar aan de ingang wachtte ons nog een Amerikaanse vertoning... allemaal zonder onderscheid tegen de muur, handen langs het lichaam, tassen op de grond, en dit alles zonder enige uitleg. Een drugshond passeerde ons driemaal (3!!) vooraan, en nog eenmaal achteraan. Sommigen hadden cannabis bij (voor zover ik weet mag dat nog steeds als minderjarige zolang het minder dan 3 gram betreft), die werden naar een zigeunerbusje gestuurd alwaar ze waarschijnlijk voorovergebogen een chirurgische handschoen mochten ontvangen. In elk geval een redelijk smakeloos optreden van de politie, waar vooral de agenten blaften (ik vermoed dat de honden dan beten), geen gevoel voor humor lieten doorschemeren en bovendien een kop hadden om stront op te sorteren. Wie het publiek onterecht als criminelen behandelt moet niet raar opkijken als opeens de wielen vanonder een combi gejat worden. Hebben ze nog iets gehad aan het politie-optreden. De muziek binnen was trouwens wel oké, lekkere rampestamptechno maar geen schranz. Sfeer was ook gezellig, een aantal oud-leerlingen kwamen een praatje maken en zelfs hun vrienden/lief, die het apprecieerden dat leraren (hoewel ik dat niet meer ben, maar soit) ook naar dat soort feestjes komen. Blijkt maar weer dat de perceptie van leraren verschilt van de realiteit... lesgevers zijn NIET die abstracte mensen die altijd en overal het voorbeeld geven en zich nooit amuseren (behalve hoogcultureel).
Rond een uur of 4:30 richting Gent vertrokken, de Decadance wil al wel eens open zijn vanaf een uur of 5 tot 11, een soort after-tent dus. Eerst moest ik echter een splinter van formaat uit mijn rug trekken, en daarvoor konden we in de Rector terecht waar een Goa-feestje op zijn einde liep. De barkeep stond met zijn kinnebak zowat op de grond, die wou duidelijk al een uur of vier naar huis. Pech gehad, de tent was nog steeds open en hoewel er weinig verkocht werd, kon hij dus nog niet naar huis. Nadat ik van mijn bruine vriend afscheid genomen had, togen we naar de Decadance alwaar helaas onwezenlijk kazige house gedraaid werd en we dus maar niet binnengingen. Dan maar naar Kortrijk, even checken of de Fanclub nog open was. Rond een uur of 6 was dat nog steeds open en niet eens leeg, maar de bevolking bestond grotendeels uit m'as-tu-vu'tjes en dikkenekken, behalve die ene gare hippie wiens hoofd al richting borstkas gezakt was door toedoen van een steeds agressiever optredende zwaartekracht. De muziek was te homo om waar te zijn, dus taaiden we af richting casa mia voor een welverdiende joint en Richie Hawtin's Closer to the edit. Daarna kon ik geheel en al tevreden versmelten met mijn bed.
Volgende zaterdag goahossen in Gent op Tribal Gathering. Wie wil komen is welkom (Kim et.al.: spring die trein in!)

Gisteren, onderweg naar mijn ouders, kreeg ik al rijden een belletje. Ik was te laat om te antwoorden, zette me aan de kant en beluisterde mijn voicemail. Ik hoorde ma zeggen "dan bel ik tante Rosa en tante Godelieve", waardoor ik gelijk wist dat mijn grootvader overleden was. Die wonen allemaal op een rij, en ik kon me geen andere reden indenken waarom je naar beiden zou bellen. 's Ochtends had-ie nog ontbeten, hij vertelde de verpleegster dat hij zich niet goed voelde en tegen de tijd dat ze hem horizontaal konden herpositioneren was hij al stilletjes heengegaan. Opgeleefd.
Zelf had ik al een tijdje afscheid genomen van pépé, want met zijn Parkinson kon hij zich niet al te verstaanbaar meer maken, en dan is het moeilijk over iets te beginnen waarop hij dan wel antwoordt, maar ik er niets van kan maken. Hij is 89 geworden, kloeg nooit, en berustte in zijn lot. Zijn hart zal het opeens opgegeven hebben (de varkenshartklep heeft hem 15 jaar in leven gehouden, dat is 5 jaar meer dan de garantie liep). Mémé is 81 en herstellende van een heupoperatie, en hoewel ze er ergens in de 60 uitziet is ze nu wel erg verouderd.
Vandaag ga ik pépé nog eens bezoeken in het funerarium, niet echt een hobby maar het is de laatste keer dat ik hem nog kan zien (al is het dan niet 'live') vooraleer hij de oven ingaat. Gisteren me stilletjes uit de voeten gemaakt toen de regelingen tussen mémé, ma en nonkel gaande waren (hoe lang huur je een plek in de muur? Ik vind dat zo'n raar gegeven, dat je na je dood nog moet pachten...; hoeveel doodsbrieven; wie komt eten...), ik heb immers een afwijkende mening en het is onnodig hier en daar een schop uit te delen of heel principieel te beginnen doen. Ik vind een herinnering thuis voldoende, en hoef niet per se ergens in een potje bewaard te blijven. Maar dat verkoopt moeilijk aan de grievenden...

Student Welcome Concert

Zo eens in het jaar wordt er iets groots georganiseerd voor de studenten, want Kortrijk is ook studentenstad of probeert dat toch te zijn. Het feit dat het merendeel op 't Hoge ligt, veilig ver van het centrum, helpt in deze niet echt, maar op een dag zoals het Concert brengen ze de studenten dus pal in de stad. Gratis en voor niks, bier aan 1.5€, dus vrij democratisch allemaal. Gezien: volk, volk en volk, en daarnaast - tussen het zuipen door - ook nog Daan en Vive la Fête. Feestelijke stemming overal. Daarna nog eens op bezoek in de TGV, en daarna weet ik het eigenlijk niet zo heel goed meer, in elk geval op mijn bank gecrasht en Flippo op de andere bank, die moest ook niet werken gisteren. Gisteren werkelijk een godganse dag gefakt (i.e. precisiebankhangen), filmpjes gekeken, gegeten, TV gekeken, etc., en 's avonds rond een uur of tien eens gekeken welk weer het was buiten en naar de Stove en de Reflex geweest. Marian had ons al gezelschap gehouden, dus vonden we't eigenlijk maar normaal dat we het plezier retourneerden. Niet al te laat gaan slapen, en vandaag niet brakker dan anders wakker geworden. Geen plannen voor dit weekend, het komt allemaal wel aanwaaien.

Gratisvatenfuif Reflex

Onbedaarlijk gelachen, heerlijk. Een oud-leerling van twee jaar terug kwam even gedag zeggen. Het bier was rijkelijk aanwezig (strategische plaats innemen helpt). Me knotsgek geamuseerd. Het zal wel laat geworden zijn. Beetje wazig vandaag.

Drone Zone on SomaFM

Dromerige soundscapes zonder enige verbale output, heerlijk om bij te werken. Anders heb ik altijd Stubru op, maar dan probeer je toch mee te spelen met quizjes, of een interview te volgen, en dat leidt nogal af. Aangezien ik vandaag wat werk af wil hebben, is enige concentratie welkom, en zo'n beetje amorfe notenbrij op de achtergrond werkt dan perfect.

Gisteren boodschapjes gedaan, dat kon weer, en zowaar ingrediënten voor een kooksessie meegebracht (Groenten! Chateaubriand! Inktvisjes! Kruiden! Fruit zelfs!). De Chateaubriand gehalveerd (ik ga toch geen halve kilo vlees naar binnen werken als 't geen BBQ is...) en een helftje in de diepvries, de andere helft gemarineerd en de pan in. In de wok: rode ajuin, champignons, tomaten, roerbakspirelli. Waarschijnlijk is het dik drie maanden geleden dat ik nog iets klaargemaakt heb dat meer inhield dan een kartonnen doos openrukken en de microgolf instellen.

Vandaag de bon voor een jaarabo op De Morgen op de bus doen, je krijgt naast een korting ook nog eens een reeks over filosofen gratis en voor niks. Kijk, zo is het natuurlijk makkelijk om me over de schreef te trekken. Mijn lezen is de laatste tijd een beetje verachterd (wel begonnen aan boeken, maar alleen Houellebecq uitgelezen; Greg Egan blijft een beetje liggen, interessant maar zwaar na een dag werken; Tom Sharpe leest wel lekker door maar ik blijf te lang in de bank voor de TV hangen zodat ik niet meer lees in bed), misschien dat dit ook een boost krijgt hierdoor.

Zaterdagochtendlijke TV-bespiegelingen

Gisteren met gepaste trots mijn nieuwste aanwinst ingereden - en het gaat over een auto, mochten jullie overgemediatiseerde sicko hersencelletjes soms iets anders in gedachten hebben.

• rijgedrag: uitstekend. Soepel als een naaimachien, venijnig als je op de staart trapt. Heerlijk sturen ook.
• comfort: behaaglijk. Alles electrisch (ramen, spiegels, schuif/kanteldak). Puik radiootje, en de speakertjes willen ook mee.
• dorst: zal een beetje zoals ik zijn... bij momenten uitgedroogd

Fijne aanwinst, nu kom ik nog eens ergens ook.

Vanmorgen op JIM TV de ultieme samenvatting van kazige trance gezien, werkelijk de apotheose van raclette, samengebald in een werkstukje van Sonic Inc genaamd "Taste of Summer". Als ik zo vrij mag zijn het clipje met bijpassend geluid te omschrijven: het barst werkelijk van de kleurtjes, je ziet handjes in de lucht, omhelzingen, ingezogen wangetjes, kortom de gemiddelde festivalsfeer als het bommetje net zijn opwaartse energiebanen heeft ontketend nét op het moment dat de bas erin knalt (wij prefereren dan eerder Faithless of Underworld, zeg maar grootschalig aangepakte feestbusiness). Qua muzikale opbouw is alles aanwezig: opbouwend, climaxend en afbouwend. Voor de aanloop worden natuurlijk herkenbare synthesizerflarden aangereikt, waarna het roffeltje en de 'trompetjes' invallen en dan KNAL! de ambiance onstopbaar de zaal cq. weide wordt ingejaagd. Ik zat me af te vragen, of de makers hiervan nu de code zo goed snappen en aldus met de elementaire bouwstenen iets vormen (door analyse dus - zie in dit verband ook Regi, de lokale kaasboer), of dat zij eigenlijk de code bepalen (eerder synthese). Ik vermoed in dit geval het eerste, omdat het al een tijdje bestaat en het nummer zelf recent is, en er dus ruim de tijd was om alles op een afstandje te beschouwen, het business plan op te stellen, de computers aangerukt en de single geperst. Kortom, niets anders dan een economische wetmatigheid van producers die weten waar de poen zit en hoe 'm uit die zakken te kloppen. Hoe dan ook blijkt dit de canon van de dansmuziek te zijn, zo ongeveer de grootste gemene deler van wat je kan aanbieden, ultieme vervlakking, in doseerbare porties, brood en spelen. Nee, dan liever gelaagde muziek, die uit lagen bouwstenen bestaat (dus een aantal dimensies meer en interessanter luistervoer). Wie zoekt die vindt!

In een gameprogramma ging het over de makers van o.a. Earthworm Jim. Die hebben de code mee bepaald. Niemand had verwacht dat het redelijk onnozele spel (laat ons eerlijk wezen) zoveel succes zou hebben, met een hele rist merchandising, tot een cartoonreeks toe. MDK, van dezelfde makers, was echt vernieuwend qua gameplay (van op afstand aanvallen en zo), en was weer een immens succes. En nu hebben ze een Matrix-sequel gemaakt, samen met de regisseurs van de trilogie (zelf fervente gamers), waarbij van in het begin de opzet was dat de acteurs niet zouden weten of ze stonden te acteren voor de film of het spel. Samen met de regisseurs bepaalden ze wat een gamer eigenlijk wil, en dat zou te merken moeten zijn in Path of Neo. Interessant hoe hier, in tegenstelling tot de gelikte simulacra van doorsneetrance, originaliteit beloond wordt i.p.v. na-aperij (dat hoort nu met streepje zeker, anyone?).

U merkt alweer dat we een groter plaatje proberen in elkaar te puzzelen, een mens moet wat om zich te amuseren.

Op Ned3 was een interessante aflevering van Tegenlicht, over schuldsanering aan de Derde Wereld, andersglobalisme, Noreena Hertz en Bono en Bob Geldof met gedachtenwisselingen over de verantwoordelijkheid van mensen die een globaal forum tot hun beschikking hebben, en hoe je nog meer medestanders zou kunnen winnen. Die mensen zijn allemaal geweldig goed bezig in het zoeken naar creatieve oplossingen om bijv. Afrika uit het slop te halen, met diepgaande analyse en veldwerk, en onderzoek of projecten de steun bieden die ze beloven. In sommige gevallen bereikt slechts 1/4 van de ontwikkelingshulp de plaatselijke bevolking, wat best schrijnend is, maar het krachtige van empathische figuren zoals vermeld is dat ze de beleidsmakers hierover interpelleren en de rest van de bevolking sensibiliseren. Geweldig om je voor iets goeds te kunnen inzetten. Een van mijn bedenkingen was dan hoe het Vlaams Behang bijvoorbeeld staat tegenover ontwikkelingshulp, want hoe beter je ze daar helpt, hoe minder ze aan onze deur komen kloppen en daar is het hun toch om te doen. Daar wordt de lokale bevolking toch alleen maar beter van?

enkele feitjes die Noreena wist aan te halen:

• van de 100 grootste economische krachten, zijn er 51 bedrijven en 49 staten. De kracht van bedrijven is dus enorm. Ergo kan die kracht misschien efficiënter aangewend worden voor ontwikkelingshulp (infrastructuurwerken etc.), wat uiteindelijk de hulpverlening vergemakkelijkt.
• elke Europese koe krijgt 2.5€ subsidie per dag, en meer dan 1.000.000.000 mensen moet met minder rondkomen. Ziek, toch?

Maar aangezien ik nu ook weer niet moreel onfeilbaar ben, ga ik, ondanks dat ik weet dat er miljoenen mensen zitten te smachten naar een kommetje rijst, me helemaal te buiten gaan aan friet met stoofvlees en mayo en een extra kaaskroketje of zo.