Gisteren, onderweg naar mijn ouders, kreeg ik al rijden een belletje. Ik was te laat om te antwoorden, zette me aan de kant en beluisterde mijn voicemail. Ik hoorde ma zeggen "dan bel ik tante Rosa en tante Godelieve", waardoor ik gelijk wist dat mijn grootvader overleden was. Die wonen allemaal op een rij, en ik kon me geen andere reden indenken waarom je naar beiden zou bellen. 's Ochtends had-ie nog ontbeten, hij vertelde de verpleegster dat hij zich niet goed voelde en tegen de tijd dat ze hem horizontaal konden herpositioneren was hij al stilletjes heengegaan. Opgeleefd.
Zelf had ik al een tijdje afscheid genomen van pépé, want met zijn Parkinson kon hij zich niet al te verstaanbaar meer maken, en dan is het moeilijk over iets te beginnen waarop hij dan wel antwoordt, maar ik er niets van kan maken. Hij is 89 geworden, kloeg nooit, en berustte in zijn lot. Zijn hart zal het opeens opgegeven hebben (de varkenshartklep heeft hem 15 jaar in leven gehouden, dat is 5 jaar meer dan de garantie liep). Mémé is 81 en herstellende van een heupoperatie, en hoewel ze er ergens in de 60 uitziet is ze nu wel erg verouderd.
Vandaag ga ik pépé nog eens bezoeken in het funerarium, niet echt een hobby maar het is de laatste keer dat ik hem nog kan zien (al is het dan niet 'live') vooraleer hij de oven ingaat. Gisteren me stilletjes uit de voeten gemaakt toen de regelingen tussen mémé, ma en nonkel gaande waren (hoe lang huur je een plek in de muur? Ik vind dat zo'n raar gegeven, dat je na je dood nog moet pachten...; hoeveel doodsbrieven; wie komt eten...), ik heb immers een afwijkende mening en het is onnodig hier en daar een schop uit te delen of heel principieel te beginnen doen. Ik vind een herinnering thuis voldoende, en hoef niet per se ergens in een potje bewaard te blijven. Maar dat verkoopt moeilijk aan de grievenden...