Weekend

Vrijdag niet teveel speciaals gedaan. Nog eens pépé bezocht in het funerarium, en het viel me op dat hij er (dood-)content uitzag, net iemand die vredig ligt te slapen en iets leuks droomt. De begrafenis zaterdag was zoals een begrafenis hoort te zijn, al is het raar dat je eerst naast een kist zit, en na de dienst en het eten - als de corbillard terug is van het crematorium - je grootvader opeens verhuisd is naar een heel wat bescheidener laatste onderkomen. Ze stoppen je in een potje, hermetisch gesloten, en daarna vlieg je nog in een honingraatachtige cel waar nog eens een gedenkplaatje op gevezen wordt. Claustrofobisch allemaal.

Daarna was het tijd om huiswaarts te keren, de flipper in de Reflex nog eens te bespringen (David ervan gespeeld, hij krijgt het nu toch wel moeilijk een plaatsje te veroveren in de top 6), en me stilletjes klaar te maken voor het technogeweld 's avonds in Oostende. Ik was Bob (Bawb), en dat was geen overbodige luxe want de omgeving van Hangar 1 was invasiegewijs overspoeld met blauw. Alcoholcontrole mislopen (dus geen sleutelhanger gewonnen), maar aan de ingang wachtte ons nog een Amerikaanse vertoning... allemaal zonder onderscheid tegen de muur, handen langs het lichaam, tassen op de grond, en dit alles zonder enige uitleg. Een drugshond passeerde ons driemaal (3!!) vooraan, en nog eenmaal achteraan. Sommigen hadden cannabis bij (voor zover ik weet mag dat nog steeds als minderjarige zolang het minder dan 3 gram betreft), die werden naar een zigeunerbusje gestuurd alwaar ze waarschijnlijk voorovergebogen een chirurgische handschoen mochten ontvangen. In elk geval een redelijk smakeloos optreden van de politie, waar vooral de agenten blaften (ik vermoed dat de honden dan beten), geen gevoel voor humor lieten doorschemeren en bovendien een kop hadden om stront op te sorteren. Wie het publiek onterecht als criminelen behandelt moet niet raar opkijken als opeens de wielen vanonder een combi gejat worden. Hebben ze nog iets gehad aan het politie-optreden. De muziek binnen was trouwens wel oké, lekkere rampestamptechno maar geen schranz. Sfeer was ook gezellig, een aantal oud-leerlingen kwamen een praatje maken en zelfs hun vrienden/lief, die het apprecieerden dat leraren (hoewel ik dat niet meer ben, maar soit) ook naar dat soort feestjes komen. Blijkt maar weer dat de perceptie van leraren verschilt van de realiteit... lesgevers zijn NIET die abstracte mensen die altijd en overal het voorbeeld geven en zich nooit amuseren (behalve hoogcultureel).
Rond een uur of 4:30 richting Gent vertrokken, de Decadance wil al wel eens open zijn vanaf een uur of 5 tot 11, een soort after-tent dus. Eerst moest ik echter een splinter van formaat uit mijn rug trekken, en daarvoor konden we in de Rector terecht waar een Goa-feestje op zijn einde liep. De barkeep stond met zijn kinnebak zowat op de grond, die wou duidelijk al een uur of vier naar huis. Pech gehad, de tent was nog steeds open en hoewel er weinig verkocht werd, kon hij dus nog niet naar huis. Nadat ik van mijn bruine vriend afscheid genomen had, togen we naar de Decadance alwaar helaas onwezenlijk kazige house gedraaid werd en we dus maar niet binnengingen. Dan maar naar Kortrijk, even checken of de Fanclub nog open was. Rond een uur of 6 was dat nog steeds open en niet eens leeg, maar de bevolking bestond grotendeels uit m'as-tu-vu'tjes en dikkenekken, behalve die ene gare hippie wiens hoofd al richting borstkas gezakt was door toedoen van een steeds agressiever optredende zwaartekracht. De muziek was te homo om waar te zijn, dus taaiden we af richting casa mia voor een welverdiende joint en Richie Hawtin's Closer to the edit. Daarna kon ik geheel en al tevreden versmelten met mijn bed.
Volgende zaterdag goahossen in Gent op Tribal Gathering. Wie wil komen is welkom (Kim et.al.: spring die trein in!)