Allerheiligen

Allerheiligen... voor iemand als Nil Sacer ben je snel klaar dan natuurlijk (tenzij je hier weer de taalfilosoof wil uithangen Nil = Niets = Dingen, maar ik kan dat metafysisch counteren door te stellen dat Niets werkelijk Niets is, de complete, absolute leegte en niets anders, dus laten we't daar maar op houden). Om mijn vrije dag toch een beetje in een dooie sfeer door te brengen heb ik alvast corpse paint op mijn gezicht gesmeerd en zit ik nu te luisteren naar Anathema, soort salonfähige versie van doom metal, vooral latere platen glijden af naar Pink Floyd-achtig geijl met gitaartjes doch dit ook geheel en al terzijde.
Grafbezoekjes doe ik niet meer, er zijn er weinig waarop ik wil dansen, dus de lol is er snel af. Mijn grootvader zaliger zit in een potje in een muur met een dekseltje voor (zie dat hij de benen neemt!), dus dat is ook dikke zut. Het had erger kunnen zijn, gezien de enigszins dramatische zusterperikelen vorig jaar (en die miserie blijft ook duren, tijd dat ze zich ophangt of zo, kijk dát zou een dansje verdienen) - cynisch, ik?
Ik dacht dat mijn bioritme naar de kloten was omdat ik telkens om o-sevenhundred spontaan wakker word, maar dat is natuurlijk dat fokking winteruur dat me parten speelt. Ik vertik het zo vroeg op te staan, maar aan dat laatste uur heb ik weinig. Afschaffen die zooi!