Wormen en maden

Wat voorheen bekend stond als normen en waarden, is in de beleving van 419 te herleiden tot wormen en maden. Ondanks zijn uitdrukkelijk verzoek gecremeerd te worden (ook om de kwaliteit van het grondwater te kunnen blijven garanderen), hebben zijn nabestaanden zich verzet tegen het versneld tot as wederkeren. Bovendien, dat gedoe van de as te verstrooien ergens in het buitenland vonden ze ook maar niks, huismussen als ze zijn. En een passend neo-klassieke urn in blits turkoois kon ook niet gevonden worden (bij het redden van de meubelen viel het op dat wijlen Nil daar een voorkeur voor had, sommigen zagen daarin een teken van onvermoede naar manieën leidende blijdschap, maar gezien het beroep op de zelfmoordconsulent - waarover later meer, was dit een al te optimistische Hineininterpretierung).
Aldus is 419 gedoemd de volgende maanden het gezelschap van wormen en maden te dulden, in zijn veel te krappe kist. Geen lampje gemonteerd, niks om te lezen, ondermaats sanitair, 't is niet echt prettig hier. Gelukkig zijn dit slechts fysieke ongemakken, het feestkarkas laat het feest achter zich en ontbindt vrolijk verder. Het is wachten tot de oogballen met een zachte sis het laatste vocht achter zich laten, de repen vlees als taaie beef jerky van het skelet vallen, tot er niets meer rest dan een verzameling knoken, waar de ribbenkast voor een experimenteel klankartiest ongetwijfeld voor een anderssoortige xylofoon kan dienen. Genoeg gelachen echter! Hoe langer er gewacht wordt met uitbreken, hoe onsmakelijker 419 er uitziet (en bij leven was er al niet veel bof op). Anderzijds, hoe langer hij wacht, hoe langer zijn nagels worden wat het openbreken van de veel te goedkope houtsoort (foei, nabestaanden!) vergemakkelijkt. Choices, choices.