O vrolijkheid

Ik hoop oprecht dat er GEEN leven is na de dood. Is zo al een onnozele oefening genoeg, het mag gedaan zijn. Ik kijk er al naar uit, de opneming in het Niets, het volstrekt stilstaan, de stilte in mijn hoofd. Geen nood, ik hoef niet dood, ik ben het al geruime tijd. Op tijd douchen volstaat om de lijkgeur af te wenden.
Denk even mee: je krijgt het leven (niemand vraagt erom), het teruggeven wordt algemeen gezien als loserachtig of moreel verwerpelijk. Je moet dus wel. 't Is met andere woorden een opdracht. Nét waar ik een gruwelijke hekel aan heb: een loze oefening.
We leven in een tijd van hebben, en al wat ik wil is louter Zijn. Niet hier echter...