Teammeeting gehad, opfleuren van het gezelschap van intelligente volwassenen, nieuwe (vrouwelijke) collega versterkt ons. Serene babbel gehad met onze "chef", na een schuivertje. NIET op mijn kop gekregen, hij kent mijn situatie en voorgeschiedenis. Dat doet deugd. Voor mezelf stond ik op een haar van ontslag geven, dankzij medemenselijkheid blijf ik. Need the dough ya know.
Moet ergens zin vandaan halen. Veel gebabbeld maandag, ouders, vrienden. Ouders hebben al genoeg problemen, maar soit, ik heb het recht mijn zorgen daar te dumpen. Als ik geen signaal geef, kunnen ze ook geen oor lenen, vandaar. Een ietwat door mij verwaarloosde vriend verwende me zelfs door nog een potje te koken. Leende me een boek uit, dat ik al door verschillende mensen aangeraden was, en drukte me op het hart dat het GEEN geitewollensokkenverhaal was. Heb zó al zweetpoten.
Nu nog ergens een hobby zoeken dat ik onder de mensen kom (ik kan hier ook wel een pun op bedenken, geilaards). Thuis werken is één ding, maar het heeft niet enkel voordelen. 't Is erg allenig als je niet oppast. Dat ga ik nu dus meer doen.
't Is wat hoor, als hart en hoofd niet in één land zitten.