Het grote knagen

Twijfel, of ík mij van iets moet aantrekken of niet. Of ik een rol van betekenis kan spelen. Iemand heeft duidelijk hulp nodig, maar of die dat wil is een andere vraag. En van mij dan nog. Mag ik op mijn termen beslissen een luisterend oor te bieden? Doe ik dat niet, dan verbrand ik mijn vingers, maar anders misschien ook wel... Nee, ik was er jarenlang niet. Meer nog, iemand was mede-oorzaak van de grote vlucht noordwaarts. Iemand weet niet eens waar ik woon, wat mijn telefoonnummer is. Dat blijft voorlopig zo. Nog een hele tijd.
Ja, ík heb het even leuk (gehad). Nachten uitgaan bij de mensen bij wie je wil zijn, geen sores aan je kop, warme hartelijkheid en diep gaan. Dan kom je thuis, nog even nagenietend, en dan hoor je het nieuws. Te bezoeken in een heel sober ingericht hotel, op kosten van de staat (is dat zo?). Zoeken mensen wel genoeg de vrolijkheid op? Trekken ze zich de juiste dingen aan? Hebben ze wel genoeg perspectief, kunnen ze voldoende relativeren? Ik heb ook mijn dip gehad, maar de oorzaken werden snel blootgelegd en verholpen, en ziedaar! Het is toch geen schande om hulp te zoeken, liever dat dan onomkeerbare daden te stellen, en passant nog meer leed zaaiend. Dat laatste is voor iedereen slecht, en we weten toch allemaal dat een win-win verkiesbaar is?
Niemand houdt van iemand. Tja. Definieer niemand. Da's erg weinig. Dan heb je om te beginnen al geen vrienden. Da's erg. Ik hang me zó op, bij gebrek aan wederhelft en/of kinderen. Wel in een hoge boom, dat ik nog een beetje kan uitwaaien. Nee, serieus. Die kinderen zijn er. Een begin. Vrienden, daar moet je moeite voor doen. Bellen, reizen, mailen,... Er zijn. Te druk bezig met wederhelften zoeken misschien? Koste wat het kost? Foutje wellicht. En jezelf, je moet jezelf ook graag zien. Boor diep, zoek wie je bent, en waarom. Is er iets minder, verbeter dat. Denk "Soli Meo Gloria" (in Paradiso, Amsterdam, hangt boven het podium "Soli Deo Gloria" - of ze denken dat okselfrisheid het hoogste is, maar het was vroeger een kerk, dus het zal wel met die zwarte DJ'ende negerin te maken hebben die we God noemen). Niet in god, in onderwerping, maar in jezelf moet je zoeken. In je hoofd, je hart, in je huid. Wees eerst atoom voor je molecule wordt.
Gelukkig zijn er nu zeeën van tijd. Het kostbaarste bezit wat er is. Mooi kado toch? Doe er iets mee, breng je hoofd op orde, leer relativeren, zie in waar je fout zat en vooral: hoe te veranderen.