Jesse's Birthday Bash, Café Vaaghuysen

Zaterdagmiddag ultrabrak wakker geworden met alweer een gebrek aan reminiscentie aan de vorige nacht, het was dus laat geworden en behoorlijk alcoholisch... Vrij laat de trein op, gewapend met de laatste Houellebecq (op de terugweg raakte hij uit. Next: Zwerm van Peter Verhelst) en wat CD'tjes, allemaal origineel zelfs, gaande van The Herbaliser in de reeks Solid Steel over een live dubbelaar van Dio naar Godflesh (Streetcleaner) en de dubbelaar The Lo Fi Companion naar Nuclear Assault metalherrie. Om maar te zeggen dat we niet voor één gat te vangen zijn. Voorspoedige reis gehad, in Amsterdam nergens openbaar vervoer genomen maar alles gewandeld, alles op zijn tijd, rieleks en wat keuvelen onderweg. Zo hoorde ik hoe Boaz een hond naar de gallemiezen hielp door dode bomen omver te duwen. 't Is eens wat anders.
Aangezien ik vrij laat in A'dam was, kon het feestgedruis allengs beginnen, in een uitermate geschikte plaats daarvoor. Café Vaaghuysen is een klein kroegje, iets wat De Stove had kunnen worden mits visie en inzet en investeringen. De eerste barkeep kon zó een film noir in, het ziet er Sloveense oorlogscrimineel uit maar hij is best aardig. Trouwens, in Vaaghuysen kan heel veel, zelfs eerste hulp bij verzwikte voeten (de actie die daarop volgde deed ons denken aan het intapen van Kim in het Flevopark, waar hij aan voorbijgangers te koop werd aangeboden, vreemd genoeg wou niemand kopen, nochtans kwaliteit hoor onze Kim!). Jesse had de begintijd een uurtje te vroeg ingeschat, wat helemaal niet erg was want dan konden we de schilderijtjes wat meer aandacht geven. Soort depri-art met leuzen zoals "Wie zegt dat ik het met mij eens ben" en andere schizofrene zwartzakhumor. Desalniettemin te smaken in mijn scary headspace. Niet veel later kwamen the usual suspects opdagen, aangevuld met Jesse's collega's en zelfs pa en ma, die het vrij lang uithielden (ouders weg, Jesse loos, dat spreekt :P). De muziek was, dat hoeft niemand te verbazen, aanstekelijk, zelfs in die mate dat opeens een hele roedel superheroes ons kwam vervoegen. Captain Bicurious was de luidruchtigste, er was ook nog Confused (zag eruit als Catwoman, maar wanneer Bram vroeg of zij Catwoman was, antwoordde ze gedwee "No, I'm confused" - geeft niet kind, wij ook toen we jullie zagen). Johnny Vertigo was ook van de partij, evenals een in lakleer gehuld vrouwelijk creatuur met rank figuurtje dat niet te beroerd was ons een blik op haar borsten te gunnen (rits tot aan de navel open). Zij waren ook met een verjaardagsfeestje, en besloten dan maar freakerig te doen, ambiance!
Veel goede en oprechte gesprekken gehad, ik voelde me gesteund (altijd, daar, met jullie), en het wegdenken van mijn existentie kwam erdoor op de achtergrond. Het werd me duidelijk dat er mogelijkheden zijn als je ze grijpt, maar iemand moet het me zeggen en herhalen, ik ben hardleers wat dat betreft. Anyhoo, rond drieën kwam de laatste rond, rond vieren afgetaaid, ik kon bij Kim terecht en daar vrij snel in slaap gevallen. 's Ochtends nog naar Naked Lunch gekeken (ik ben niet zo'n langslaper meer), nog gebruncht en de trein weer op richting K-town. Verkwikkend weekendje, dat zeker. Over twee weken de meer afmattende versie met Earthdance, waar hopelijk heel veel ook onbekend volk is, die zich verlustigen aan klank en beeld, alles ten voordele van de Tibetaanse bevolking in Chungba.