Ridder in de bomen

Schrikt niet: er zit een ridder in de bomen. Je zou je kunnen afvragen wat die daar doet, en ook of hij zich niet een beetje van tijdperk vergist heeft. Feit is wel dat er een ridder in de bomen zit. Moet je hem dan vragen of hij iets wil drinken, of uitdagen voor een duel, of moet je het bijhorende paard opsnorren?
Deze en andere existentiële vragen rijzen bij het terugwandelen langs het Volksplein. Door een straatlamp en het spel van het gebladerte en de lichtinval en schaduw, kan je op de stam van een boom het hoofd van een ridder zien (denk aan iemand met plaatstaal op zijn kop, een eerder stoïsche blik, ook wel op schilderijtjes uit de 15de eeuw of zo). De eerste keer vond ik het vrij bizar, dacht dat ik ze een beetje zag vliegen. De tweede keer vond ik het al wat aangenamer, maar nu groet ik 'm. Ook zijn paard stelt het trouwens schitterend. Ik krijg er een beetje een Italo Calvino-gevoel bij, maar dat is eerder positief, een soort postmoderne trotse nederheid daalt dan over je neder. Morgen examen Frans, qua nederigheid kan dat tellen. Ben benieuwd wat ik er ondanks de wet van de minste weerstand en het niet al te serieus blokken van terecht breng. Is't niet, tè leute.