Heet!

Zaterdag dus naar Roeselare, om er de al eerder geziene Lot maar wildvreemde Duvelman in the flesh (of nee, dat klinkt te aanstekelijk voor sommigen... dus in levende lijve) te zien, onder het genot van spijs en drank. Alhoewel, spijs viel tegen, dus twee krokjes ('Olland: tosti's) moesten het dan maar doen. Fijn gezelschap wel, en Walhalla is een aangename kroeg - Bistro iets minder maar ach, je kan ook buiten je drankjes consumeren. Naast eerdergenoemde twee waren er nog bloggers aanwezig, blijkt dat we eenzelfde humor delen (Brits voornamelijk, én het mag (VER!) over de schreef). Voor mij heel geestig was het kortstondige en totaal uit de lucht gevallen weerzien met V, een liefje van way back in '98. Vriendelijk dat ze nog even gedag kwam zeggen, ze had ondertussen al een kindje van 6 maand, zag er nog steeds goed uit, en woont nog steeds in Oostende. Verder nog oud volk van de depressie-inducerende school gezien (priester - roddeltjes, leerling - roddeltjes), en ook de met bilophogende string gedresseerde Kenny, die nu waarschijnlijk liedjes leert zoals "Er brandt een lichtje in mijn hart en dat is Je-he-zus, en dat maakt me blij, Jezus houdt van mij" aan mijn neefje en nichtje. Als godsdienstleerkracht moet je van je werk een feest maken, 't is anders al snel het wijzende en vermandende vingertje van "doe dit niet" en "dat mag niet", je kent die katholieken. We hebben het maar niet zo heel laat gemaakt, aangezien Duvelman en Lot pleiterik waren en ik na 6 jaar Klein Seminarie niet zo'n heel warm gevoel aan Roeselare overgehouden heb, maar richting auto getogen. Zit daar nog een Kortrijkse bekende, die snugger opmerkte dat hij al meer Kortrijks volk in Roeselare tegengekomen was dan in Kortrijk zelf. Dat is waarschijnlijk omdat Kortrijk bruist als een melaatse in een zwembad. Soit, bij mijn ouders gepit (anders was ik er 's anderendaags toch heen geweest, en het lag op de weg, dus net iets efficiënter). Pa moest met de compostmeesters op de Batjes staan in Izegem, ma wou ook nog wel gaan want ze wou een nieuwe sjakosj, ik wou een paar oorringen (klein, zilver, alletwee links), dus nog even het zweet uit ons lijf geperst en vlug weer naar huis, naar Kortrijk, zwemmen met Flippo en MJ. Dat betekent een keer een duikje nemen en snel laten opdrogen, anders lijkt het teveel op sport. Daarna naar de Vlasmarkt, waar iemand WERKELIJK HEEL LUID ZAT TE PRATEN, DE HELE MARKT ZIT JE TAFEL AAN TE STAREN, WAARLIJK HEEL IRRITANT, EEN BEETJE ZOALS SCHREEUWERIG ALLES IN HOOFDLETTERS TYPEN. Weggelopen met MJ, richting Reflex (zomertijd, gesloten om 19h AWOERT!), JOC was ook nog niet open, dus maar frietje gestoken alwaar MJ, die met toegenepen billen op Doote aan het wachten was en zich op een stoeltje buiten gezet had, belaagd werd door een kruising tussen iets wat leek op een schele chinees en schizofrene halfaap. Dacht hij dat ze alleen was, en daar gaat de fallus impudicus van bloeien. Dus maar geveinsd dat wij een stel waren, hij trakteerde ons nog op de koop toe (loser!), en daarna heeft hij zich nog zeven miljoen maal verexcuseerd in café Olympia. Altijd garant voor een staalkaart van de Kortrijkse onderbuik, en geloof me, dat is niet okselfris (behalve na een extreme lifting). MJ had net stilletjes gezegd dat het een teken is als ze beginnen zingen, dan dansen, als een van de barkrukken daadwerkelijk een aria inzette en daarna bezwerende arm- en handbewegingen begon te maken. Ik dacht nog wat een geluk het was dat de spoedafdeling niet al te veraf was. Uiteindelijk konden we zoveel marginaliteit niet langer appreciëren, en bovendien moest ik nog taxiën om een rijbewijs terug te halen (om één over middernacht is het 's anderendaags, en dan lossen ze al je felbegeerde papier). Het was even zoeken om in Waregem een levende ziel te zien in het politiekantoor (het kon een hoes zijn van MDC, ofte Millions of Dead Cops), maar uiteindelijk er toch eentje bereidwillig gevonden om het nodige te doen (terwijl ik onder een vrij imposante boom wat koelte aan het inslaan was). Terug naar Kortrijk, auto opgehaald, mijn auto geparkeerd, en in ruil voor de lift kreeg ik in 't Fonteintje (aardig terras bij de Leie, zicht op Broeltorens, geluid van brul- of andere kikkers) een paar biertjes aangeboden. Thuisgekomen gecheckt of Zuurkool gewonnen had in Hattrick, en ik sta nu één puntje voor op mijn eerste concurrent. Dus alles peis ende vree!