chronisch gevoel van leegte
zelfs geen inspiratie om hier onzin te pennen, kan je nagaan*.
Het zat om te móeten leven. Zou graag weer eens met volle goesting willen leven. Is het de eenzaamheid? De alomtegenwoordige domheid? De rat race? De disfunctionele familie? Gebrek aan eigenwaarde? Teveel aan eigenwaarde?
Het werk ga ik binnenkort opgeven, tenzij de mogelijkheid bestaat hetzelfde te doen in NL, waar het net iets interessanter leven is (Androidz - begroet hen op 11/03/06 in de Reflex; verstandiger gekoloniseerd dus geweldig aanbod exotisch eten; het is óf Nederlands of een andere taal (hier is't vaak een gruwelijke tussentaal); wel in A'dam of Utrecht, waar het tenminste bruist - wat ze ook beweren: Den Haag staat qua bruisen op gelijke voet van Kortrijk). Dan boeit het me niet dat ik oninteressant werk doe, ik kan het compenseren. Hier niet. Nergens mee.
Tot de tijd dat ik kan verkassen wil ik werk dat mijn tijd verdient. Want tijd is het schaarste goed. Het is écht eindig, en alle tijd die ik verdoe aan onnozeliteiten is verloren. Bovendien met een werkgever met visie, waar managers zitten die managen, geen stilzwijgende kontlikker die vanalles belooft aan de toplagen om het in je nek te duwen. Op die manier kan iedereen managen, kom op zeg.
Ik heb een ongelooflijk sterk gevoel dat ik nú mijn leven in handen moet nemen, want het glipt pijlsnel weg. In los zand kan je immers niks planten. De invulling ervan is nog onduidelijk. Zorgen dat ik niet blunder en in financiële problemen geraak is één ding. Alternatieven vinden een ander.
Waarom vind ik life "as is" zo suck? Zwaartekracht? Is er een microscopisch zwart gat dat me langzaam maar zeker draineert? Mochten ze in Engeland vragen "Hey, how are you?", dan antwoord ik gegarandeerd "Assuming that I am, 'coz I haven't been in a while". Wie weet volgt er dan een niet-standaard gesprekje in plaats van de gruwelijk voorgeprogrammeerde antwoorden. Niet iedereen maalt natuurlijk, maar ik maal er wel om.
L'histoire se répète...
*bleek uiteindelijk nog mee te vallen
Het zat om te móeten leven. Zou graag weer eens met volle goesting willen leven. Is het de eenzaamheid? De alomtegenwoordige domheid? De rat race? De disfunctionele familie? Gebrek aan eigenwaarde? Teveel aan eigenwaarde?
Het werk ga ik binnenkort opgeven, tenzij de mogelijkheid bestaat hetzelfde te doen in NL, waar het net iets interessanter leven is (Androidz - begroet hen op 11/03/06 in de Reflex; verstandiger gekoloniseerd dus geweldig aanbod exotisch eten; het is óf Nederlands of een andere taal (hier is't vaak een gruwelijke tussentaal); wel in A'dam of Utrecht, waar het tenminste bruist - wat ze ook beweren: Den Haag staat qua bruisen op gelijke voet van Kortrijk). Dan boeit het me niet dat ik oninteressant werk doe, ik kan het compenseren. Hier niet. Nergens mee.
Tot de tijd dat ik kan verkassen wil ik werk dat mijn tijd verdient. Want tijd is het schaarste goed. Het is écht eindig, en alle tijd die ik verdoe aan onnozeliteiten is verloren. Bovendien met een werkgever met visie, waar managers zitten die managen, geen stilzwijgende kontlikker die vanalles belooft aan de toplagen om het in je nek te duwen. Op die manier kan iedereen managen, kom op zeg.
Ik heb een ongelooflijk sterk gevoel dat ik nú mijn leven in handen moet nemen, want het glipt pijlsnel weg. In los zand kan je immers niks planten. De invulling ervan is nog onduidelijk. Zorgen dat ik niet blunder en in financiële problemen geraak is één ding. Alternatieven vinden een ander.
Waarom vind ik life "as is" zo suck? Zwaartekracht? Is er een microscopisch zwart gat dat me langzaam maar zeker draineert? Mochten ze in Engeland vragen "Hey, how are you?", dan antwoord ik gegarandeerd "Assuming that I am, 'coz I haven't been in a while". Wie weet volgt er dan een niet-standaard gesprekje in plaats van de gruwelijk voorgeprogrammeerde antwoorden. Niet iedereen maalt natuurlijk, maar ik maal er wel om.
L'histoire se répète...
*bleek uiteindelijk nog mee te vallen
posted by vacuum419 at 5:36 p.m.
3 Comments:
weinig inspiratie om enige zinvolle comment te geven, maar de stille fanbase blijft bestaan, hoe idioot 't je ook overkomt.
grtz
de oorverdovende stilte inderdaad...
Gossie....gelukkig ben je niet de enige met een dip. maar met een cup a soup schijn je dat op te kunnen lossen. (dit was een scherpe opmerking van jo.
Een reactie posten
<< Home