Als het leven geen zin heeft, hoe kan je er dan een punt achter zetten?

Allereerst: we kunnen er maar beter van uitgaan dat het leven geen zin heeft, dan hoeven we er ook niet naar te zoeken. Jammer dat het geen zin heeft, want nu worden we geplaagd door horden zingevers, die in ruil alleen je ziel terugwillen. Dat wordt drummen op de dag des oordeels! Tenzij je liever saxofoon speelt (in welk geval de deernen vriendelijk doch met zachte aandrang gevraagd wordt zich uit te dossen in hun rood fluwelen jurkjes en bijpassende pumps, om het Einde der Tijden een meer sexy uitstraling te geven). Bezint dus eer ge begint. BZN: Breuk Zonder Noemer?
Maar terug naar het onderwerp. Werpen is hier trouwens ten zeerste gepast: eerst word je op de wereld gekwakt (via je vaders kwakje, waar - liefst niet via de amandelen - de rat race al begint: slechts één van de velen haalt het, het lijkt wel Big Brother, The Swan, Expeditie Robinson, The Bachelor (toegegeven, voor vrijgezellen gaat dit minder op)), dan werpt je moeder je onder luid gekrijs uit - wel truttig dat er een soort veiligheidsgordel voorzien is. Was dit het wat Heidegger bedoelde met Geworfenheit? Zo van TARATATATAAAAA..... KWAK! BOEM! Daar ben je dan, in een onnozele wereld, je komt te zijn zonder dat je daar om vraagt, niet echt zinvol, want het is niet jouw keuze.
Trouwens, een onderwerp is iets waarover je praat. Onderwerp is dus noemer (wat je benoemt, N), je bewoordingen de teller (T, is objectief te meten). Hoe meer woorden je eraan vuil maakt, hoe belangrijker het geheel dus wordt. We stellen N gelijk aan 1, in de veronderstelling dat het neutraal is en we er nog geen relatief belang aan gehecht hebben. Dat valt echter moeilijk te meten, maar óf je vindt het belangrijk, óf niet. Dan wordt in het eerste geval N>1, in het tweede geval N<1.
Wat blijft ertussen hangen? Het streepje van de breuk, inderdaad, tussen onder en over in, het luchtledige, zo goed als niets. Iets doodzwijgen is er gewoon niet over praten, het is geen onderwerp, echt niets dus, een non-event, T=0. N is nooit 0 (kan ook niet, nul delen door nul levert altijd problemen op), maar kan zó onbelangrijk voor ons zijn dat het er wel erg op begint te lijken. Waar we ons meestal aan storen is dat banaliteiten (N neigt naar 0) overdadig in de media komt (T= neigt naar plus oneindig), waardoor iets buitenproportioneel veel aandacht krijgt, terwijl de voor ons belangrijke zaken niet meer dan een voetnoot uitmaken. Kortom, in de overgemediatiseerde cyberpunk-was-nog-nooit-zo-dichtbije wereld waar we deel van uitmaken, vinden de meesten het fijn als er een beetje balans is tussen T en N. Dat het over alle NeTTeN gelijk verdeeld wordt. Ik hou van kamperen: slapen in TeNTeN, goed voor je gemoed.

Fijn dat ik de inhoud van de flipperkast die mijn hoofd is gewoon ergens op een virtuele plaats kan dumpen, ergens lucht het op. Het zal soms wel slaan als een kut op een drumstel, maar ... I couldn't care less!

Positieve noot : zweven is leven

Blaat het niet, dan schaapt het niet .